ประสิทธิผลการรักษาผู้ป่วยเด็กโรคหืดโดยใช้การแพทย์ทางไกลของโรงพยาบาลชุมแพ - ทองโคตร จุฑารัตน์ (ศรีนครินทร์เวชสาร, 2024)
วัตถุประสงค์: ศึกษาประสิทธิผลการรักษาผู้ป่วยเด็กโรคหืดที่ โรงพยาบาลชุมเเพ โดยเปรียบเทียบก่อนและหลังการรักษาแบบการแพทย์ทางไกล (telemedicine) ตามแนวทางการรักษาโรคหืด วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาเชิงวิเคราะห์เปรียบเทียบผลการรักษา 2 แบบใน 2 ช่วงเวลา โดยใช้ช่วงเวลาแรกเป็นกลุ่มควบคุม และใช้การเก็บข้อมูลย้อนหลัง (retrospective cohort study design) ในผู้ป่วยอายุน้อยกว่า 15 ปี ที่ได้รับการรักษาในคลินิกโรคหืดอย่างง่าย (easy asthma clinic) โรงพยาบาลชุมแพ จำนวน 150 ราย ที่ได้รับการรักษาในช่วงระยะเวลา 1 พฤษภาคม 2563–1 พฤษภาคม 2564 แบบผู้ป่วยนอก (outpatient department; OPD case) โดยนัดติดตามอาการทุก 2-3 เดือน และเปลี่ยนการรักษามาเป็นแบบการแพทย์ทางไกล (telemedicine) ในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 โดยการโทรสอบถามอาการโดยแพทย์ตามนัดเดิมทุก 2-3 เดือน ที่ได้รับการรักษาเป็นเวลาต่อเนื่อง 1 ปี ในช่วงระยะเวลา 1 พฤษภาคม 2564 – 1 พฤษภาคม 2565 ผลการศึกษา: พบว่าผู้ป่วยเด็กที่เข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลชุมแพเนื่องจากโรคหืดจำนวนทั้งสิ้น 150 ราย ส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยเพศชาย 105 ราย (ร้อยละ 70) พบว่ามีอายุเฉลี่ย 7.2 ± 2.5 ปี และอายุเฉลี่ยที่มีอาการหอบครั้งแรก 3.7 ปี จากการเปรียบเทียบผลการรักษาผู้ป่วยโรคหืดแบบผู้ป่วยนอกและแบบการแพทย์ทางไกลเรื่องประสิทธิผลการรักษาในการควบคุมโรค ภาวะการเกิดโรคหืดกำเริบในช่วงระยะเวลา 12 เดือน ภาวะการเกิด wheezing episode อาการอื่นๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน และประวัติการนอนโรงพยาบาลในช่วง 12 เดือน ด้วยอาการทางระบบทางเดินหายใจ พบว่าการแพทย์ทางไกลได้ประสิทธิผลที่ดีกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ยกเว้นในเรื่องของความสม่ำเสมอในการใช้ยา (compliance) ผลลัพธ์ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.086) สรุป: การรักษาแบบการแพทย์ทางไกลโดยการโทรศัพท์สอบถามอาการมีประสิทธิผลการรักษาอาการของโรคหืดได้ดีกว่าการรักษาแบบผู้ป่วยนอกในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19