ผู้สููงอายุไทยที่อาศัยอยู่ลำพังในเขตเมืองวางแผนการดูแลสุขภาพของตนเองอย่างไร:การศึกษาเชิงคุณภาพในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล - จิตตปราณีรัชต์, ศิริวรรณ; หัตถีรัตน์, สายพิณ; บุญเกิด, จิตติมา; กัณหสิงห์, เรือนขวัญ (ศรีนครินทร์เวชสาร, 2020)
หลักการและวัตถุประสงค์: จำนวนผู้สูงอายุที่อยู่ลำพังมีแนวโน้มสูงขึ้น การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการวางแผนการดูแลสุขภาพและความต้องการด้านสุขภาพของผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ลำพังในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพเก็บรวมรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกตามแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างในผู้สูงอายุที่มารับบริการที่แผนกตรวจผู้ป่วยนอกเวชศาสตร์ครอบครัว คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี จำนวน 20 ราย วิเคราะห์ข้อมูลตามเนื้อหา ผลการศึกษา:กลุ่มตัวอย่างทุกรายวางแผนพึ่งพาตนเองให้ได้มากที่สุด โดยมีแผนดูแลสุขภาพโดยทั่วไปด้วยการสร้างเสริมสุขภาพและป้องกันโรคและมีวินัยในการรักษาโรคเรื้อรัง กรณีเจ็บป่วยเฉียบพลันเล็กน้อยจะไปพบแพทย์หรือจัดยากินเอง กรณีฉุกเฉินจะอาศัยแหล่งความช่วยเหลือที่สร้างไว้ล่วงหน้า กรณีเจ็บป่วยรุนแรงวางแผนย้ายไปอยู่กับผู้อื่นสถานบริบาลผู้สูงอายุหรือฆ่าตัวตาย ผู้สูงอายุส่วนใหญ่นึกถึงความตายและวาระสุดท้ายของชีวิต ครึ่งหนึ่งมีแผนจัดการศพ หลายรายวางแผนบริจาคร่างกายเป็นอาจารย์ใหญ่ผู้สูงอายุมีความต้องการด้านสุขภาพ ได้แก่ สิทธิการรักษาพยาบาลโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย การให้ความรู้ด้านสุขภาพ การจัดระบบบริการทางการแพทย์สำหรับผู้สูงอายุโดยเฉพาะ ระบบที่ปรึกษา การเยี่ยมบ้าน กองทุนจัดการศพ การเพิ่มจำนวนและพัฒนาสถานบริบาลผู้สูงอายุให้เพียงพอ สรุป:ผู้สูงอายุที่อยู่ลำพังในเขตเมืองให้ความสำคัญกับความสามารถในการช่วยเหลือตนเองตระหนักในการดูแลสุขภาพและวางแผนพึ่งพาตนเองให้ได้มากที่สุด สิ่งที่ผู้สูงอายุต้องการคือ ระบบสวัสดิการและสาธารณสุขที่เอื้อต่อการดำรงชีวิตลำพัง โดยเฉพาะระบบที่ปรึกษาและแหล่งความช่วยเหลือในยามเจ็บป่วย