วิธีการประเมินเชื้อพันธุกรรมอ้อยต้านทานต่อเพลี้ยจักจั่นปีกลายจุดสีน้ำตาล Matsumuratettix hiroglyphicus (Matsumura) พาหะนำโรคใบขาวอ้อย - คำสุเรศ กนกวรรณ; Kobori, Youichi; หาญบุญทรง ยุพา (วารสารแก่นเกษตร, 2021)
โรคใบขาวอ้อยทำความเสียหายอย่างมากต่ออุตสาหกรรมอ้อยในประเทศไทย มีเพลี้ยจักจั่นปีกลายจุดสีน้ำตาล Matsumuratettix hiroglyphicus (Matsumura) เป็นแมลงพาหะที่สำคัญนำเชื้อไฟโตพลาสมา ปัจจุบันยังไม่มีพันธุ์อ้อยที่ต้านทานต่อโรคใบขาวอ้อย การศึกษานี้เพื่อพัฒนาวิธีการประเมินพันธุ์อ้อยต้านทานต่อแมลงพาหะจากการเจาะดูดกินน้ำเลี้ยงพืชของแมลงโดยใช้รอยเจาะของปลอกหุ้มน้ำลายและการปล่อยมูลหวาน ผลต่อการเจริญเติบโตและการรอดชีวิตของแมลงพาหะ ผลการศึกษาได้จัดแบ่งระดับความต้านทานอ้อยที่ทดสอบ 7 เชื้อพันธุกรรม จาก 2 สกุล คือ Erianthus และ Saccharum ได้ 3 กลุ่ม 1) พันธุ์ต้านทานต่อแมลงพาหะ ในอ้อยสกุล Erianthus ได้แก่ เชื้อพันธุกรรม ThE10-6, ThE99-146, ThE99-91, ThE03-7 และ ThE03-5 พบจำนวนเฉลี่ยของรอยเจาะปลอกหุ้มน้ำลายมาก 20.50 ± 4.55 ถึง 23.50 ± 3.53 รอยเจาะ มีพื้นที่มูลหวานที่แมลงขับออกมา 0.13 ± 0.29 ถึง 0.78 ± 0.96 ตารางมิลลิเมตร แมลงพาหะไม่สามารถเจริญเติบโตได้ และไม่สามารถถ่ายทอดเชื้อไฟโตพลาสมาสู่อ้อยได้ 2) พันธุ์ต้านทานปานกลางต่อแมลงพาหะ อ้อยสกุล Saccharum เชื้อพันธุกรรม UT5 และ 3) พันธุ์ไม่ต้านทานต่อแมลงพาหะ อ้อยสกุล Saccharum เชื้อพันธุกรรม KK3 มีจำนวนเฉลี่ยรอยเจาะปลอกหุ้มน้ำลายน้อยที่สุด 13.35 ± 4.56 รอยเจาะ มีพื้นที่มูลหวาน 15.13 ± 5.91 ตารางมิลลิเมตร แมลงสามารถดูดกินอ้อยได้ดีทำให้เจริญเติบโตจนครบวงจรชีวิต มีระยะเวลาการพัฒนาจากระยะไข่จนถึงตัวเต็มวัย 62.69 ± 3.07 วัน อัตราการรอดชีวิต 83.33 % ดังนั้นการใช้วิธีการประเมินผลของความต้านทานของพันธุ์อ้อยต่อการดูดกินและการเจริญเติบโตของแมลงพาหะ สามารถใช้ในการคัดเลือกพันธุ์อ้อยที่ต้านทานต่อแมลงพาหะนำโรคใบขาวอ้อยได้