การทดสอบจลศาสตร์การผลิตแก๊ส ความสามารถในการย่อยได้ในหลอดทดลอง และฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระของพืชท้องถิ่นและวัสดุเศษเหลือทางการเกษตร - สาตรสุข, อภิญญา; วินิจฉัยกุล, ปรมินทร์; อาจิน, ชัยวัฒน์; ศรีงาม, กรวรรณ (วารสารแก่นเกษตร, 2021)
: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทดสอบประสิทธิภาพของพืชท้องถิ่นและวัสดุเศษเหลือทางการเกษตรในการประยุกต์ใช้ในการปรับปรุงความสามารถในการย่อยได้ในกระเพาะหมักของโค โดยการวิเคราะห์องค์ประกอบทางเคมี และความสามารถในการย่อยได้ในหลอดทดลอง ใช้พืชท้องถิ่นและวัสดุเศษเหลือทางการเกษตร 6 ชนิด ได้แก่ ใบชา กากชา เชอรี่กาแฟ เยื่อหุ้มเมล็ดกาแฟ กากกาแฟ และใบหม่อน พบว่า ใบหม่อนมีโปรตีนโดยรวมสูงที่สุด (22.96%) และมีเยื่อใยโดยรวมต่ำสุด (13.93%) ส่วนเชอรี่กาแฟมีสารฟีนอลิคสูงสุด (152.03 มิลลิกรัมสมมูลของกรดแกลลิก/1 กรัม) นอกจากนี้ ใบชา พบว่ามีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระสูงที่สุด IC50 เท่ากับ 5.72 และ 14.53 มิลลิกรัม/มิลลิลิตร วัดค่าโดยวิธี DPPH และ ABTS ตามลำดับ และวัดค่าโดยวิธี FRAP ยังมีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระเท่ากับ 170.17 ไมโครโมลาร์สมมูลของเฟอร์รัส/ 1 กรัม เชอรี่กาแฟมีปริมาณแก๊สสะสมที่ 24 ชั่วโมงสูงที่สุด ใบหม่อนมีปริมาณแก๊สสะสมที่ 96 ชั่วโมงมากที่สุด การย่อยได้ของอินทรีย์วัตถุและพลังงานที่ใช้ประโยชน์ได้สูงที่สุด พบว่า เชอรี่กาแฟมีค่าสูงที่สุด (66.06% และ 8.42 เมกะจูล/กิโลกรัม วัตถุแห้งตามลำดับ) เมื่อเทียบกับตัวอย่างอื่น จากผลการศึกษาขั้นต้นสรุปได้ว่า เชอรี่กาแฟเป็นวัตถุดิบที่มีศักยภาพที่สามารถใช้เป็นอาหารสัตว์เคี้ยวเอื้องได้ โดยมีความสามารถย่อยได้ในหลอดทดลองสูง ทั้งนี้ ต้องมีการศึกษาต่อในการใช้ประโยชน์ในตัวสัตว์ต่อไป