ผลของอาหารในท้องถิ่นต่อสมรรถนะการผลิตและองค์ประกอบทางโภชนะของจิ้งหรีด - เภสัชชา, กัมปนาจ; เภสัชชา, บุรารัตน์; ชุณห์วิจิตรา, กฤติกา; วรรณพัฒน์, เมธา (วารสารแก่นเกษตร, 2021)
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของวัตถุดิบอาหารในท้องถิ่นต่อสมรรถนะการผลิตและคุณค่าทางโภชนะของจิ้งหรีดพันธุ์ทองดำ(Gryllus bimaculatus De Geer) โดยทรีทเมนต์ที่ทำการศึกษามี 5 ทรีทเมนต์ประกอบด้วย ทรีทเมนต์ที่ 1 อาหารผสมกากถั่วเหลือง 30 % (โปรตีน 21.0%) ทรีทเมนต์ที่ 2 อาหารผสมกากถั่วเหลือง 15% + ใบมันสำปะหลังบด 15 % (โปรตีน 18.0%) ทรีทเมนต์ที่ 3 อาหารผสมใบมันสำปะหลังบด 30 % (โปรตีน 15.0%) ทรีทเมนต์ที่ 4 อาหารผสมกากถั่วเหลือง 15% + ใบหม่อนบด 15 % (โปรตีน 18.0 %) ทรีทเมนต์ที่ 5 อาหารผสมใบหม่อนบด 30 % (โปรตีน15.0%) โดยใช้แผนการศึกษาแบบสุ่มสมบูรณ์ (Completely Randomized Design, CRD) ผลการศึกษาพบว่าอัตราส่วนการเปลี่ยนอาหารเป็นน้ำหนักและอัตราการมีชีวิตรอดไม่แตกต่างกันทางสถิติ (P>0.05) ต้นทุนด้านอาหารต่อน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นมีค่าต่ำที่สุดในจิ้งหรีดที่ได้รับอาหารผสมใบมันสำปะหลังบด 30% และใบหม่อนบด 30% (P<0.05) จิ้งหรีดที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมกากถั่วเหลือง 30 % มีระดับโปรตีนและไขมันสูงที่สุด คือ 76.2% และ 14.8% ตามลำดับ (P<0.05) และจิ้งหรีดในกลุ่มที่ได้รับอาหารผสมใบหม่อนบดที่ระดับ 15 และ 30 % มีระดับวิตามินบี 2 และ บี 12 สูงที่สุด (P<0.05) นอกจากนี้จิ้งหรีดกลุ่มที่ได้รับอาหารผสมกากถั่วเหลือง 30% มีปริมาณแร่ธาตุฟอสฟอรัส โพแทสเซียม และโซเดียมสูงที่สุด (P<0.05) ดังนั้นการใช้ใบมันสำปะหลังบดและใบหม่อนบดทดแทนกากถั่วเหลืองในอาหารที่ระดับ 30% ช่วยลดต้นทุนด้านอาหารในการผลิตจิ้งหรีด ทธิภาพการผลิตของจิ้งหรีด