รูปแบบการสอนการรู้สารสนเทศของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏในประเทศไทย - เสารยะวิเศษ, ณัฏฐภรณ์ (วารสารจันทรเกษมสาร, 2019)
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการรู้สารสนเทศของนักศึกษาระดับ ปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏในประเทศไทย 2) ศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการรู้สารสนเทศ ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏในประเทศไทย ประชากร ได้แก่ นักศึกษา ระดับปริญญาตรี ระดับชั้นปีที่ 1-5 ประจำปีการศึกษา 2555 จากมหาวิทยาลัยราชภัฏในประเทศไทย กลุ่มตัวอย่างได้จาก วิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน ได้กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาระดับปริญญาตรี จำนวน 398 คน จากมหาวิทยาลัยราชภัฏจำนวน 8 แห่ง แบบสอบถามมีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟา ของครอนบาค คือ 0.846 เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยตนเอง ระหว่างวันที่ 20 สิงหาคม 2555 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2555 สถิติที่ใช้คือ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์องค์ประกอบ และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ และ 3) ศึกษารูปแบบการสอน การรู้สารสนเทศของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏในประเทศไทย โดยใช้ กลุ่มตัวอย่างจำนวน 6 คน ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญด้านการรู้สารสนเทศ จำนวน 2 คน ผู้เชี่ยวชาญ ด้านภูมิปัญญาท้องถิ่นหรือปราชญ์ชาวบ้าน จำนวน 2 คน และผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนรูปแบบ การสอน จำนวน 2 คน ใช้เทคนิคการสนทนากลุ่ม ผลการวิจัยพบว่า 1) นักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏในประเทศไทย ส่วนใหญ่มีการรู้สารสนเทศโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก และการรู้สารสนเทศของนักศึกษาระดับ ปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏในประเทศไทย ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ 17 ตัวชี้วัด 2) ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการรู้สารสนเทศของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏ ในประเทศไทยโดยภาพรวม ได้แก่ ประสบการณ์การค้นสารสนเทศ คณะ วัตถุประสงค์การค้นคว้า และประสบการณ์การเรียนการใช้ห้องสมุด ตามลำดับ และ 3) รูปแบบการสอนการรู้สารสนเทศ ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏในประเทศไทย เรียกว่า “TAEPE Model” ประกอบด้วย 3.1) การกำหนดภาระงานและแหล่งสารสนเทศ 3.2) การเข้าถึงสารสนเทศ 3.3) การประเมินและสังเคราะห์สารสนเทศ 3.4) การนำเสนอสารสนเทศ และ 3.5) จริยธรรม ในการใช้สารสนเทศ