วารสารจันทรเกษมสาร

กรอบโครงความคิดและการเคลื่อนไหวของขบวนการต่อต้านโครงการวังหีบ จังหวัดนครศรีธรรมราช

นิธิตา สิริพงศ์ทักษิณ — Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการก่อตัวของขบวนการและสาเหตุการเคลื่อนไหวต่อต้านโครงการวังหีบ และศึกษากระบวนการสร้างกรอบโครงความคิด และเงื่อนไขที่ส่งผลต่อการคงอยู่ที่เข้มแข็งและความสำเร็จของขบวนการเคลื่อนไหวต่อต้านโครงการวังหีบ โดยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งเก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง การสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม และการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกจากกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่เกี่ยวข้องทั้งเจ้าหน้าที่ภาครัฐและแกนนำชาวบ้านที่คัดค้านโครงการ

ผลการวิจัยพบว่า 1) ขบวนการเคลื่อนไหวต่อต้านโครงการวังหีบในนามกลุ่มอนุรักษ์ป่าต้นน้ำวังหีบก่อตัวขึ้นจากการที่โครงการนี้ส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิตและการทำมาหากินของชาวบ้าน โดยมีสาเหตุการเคลื่อนไหวจากการที่หน่วยงานรัฐทำลายความไว้วางใจของชาวบ้านที่มีต่อตัวโครงการทั้งในด้านเนื้อหา ด้านกระบวนการและด้านความสัมพันธ์ 2) ขบวนการได้สร้างกรอบวินิจฉัยปัญหาโดยวินิจฉัยว่าปัญหาที่นำมาสู่การเคลื่อนไหว คือ นโยบายการพัฒนาที่ไม่สอดคล้องกับวิถีชุมชน ปัญหาความไม่เป็นธรรมในการจัดการทรัพยากรธรรมชาติโดยรัฐ ปัญหาโครงสร้างอำนาจการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำที่ไม่เท่าเทียมกันและปัญหาเรื่องผลประโยชน์ในการดำเนินโครงการวังหีบ กรอบวินิจฉัยดังกล่าวได้นำมาซึ่งกรอบในการเสนอทางออก คือ การนำเสนอทางเลือกอื่น ๆ ในการบริหารจัดการน้ำ และทางออกในการเคลื่อนไหวต่อสู้ โดยประกาศจุดยืนห้ามเข้าพื้นที่เพื่อสำรวจการสร้างเครือข่ายและการใช้ชุดความรู้เพื่อสร้างอำนาจการต่อรองกับภาครัฐ ส่วนกรอบการจูงใจให้เกิดการเข้าร่วมการเคลื่อนไหวนั้น ได้จูงใจโดยนำถ้อยคำกระตุ้น ได้แก่ “ไม่คุย ไม่เจรจา” พร้อมชูประเด็นค่านิยมความเป็นครอบครัวว่าโครงการนี้จะทำให้ครอบครัวแตกแยกส่วนเงื่อนไขที่ส่งผลต่อการคงอยู่ที่เข้มแข็งและความสำเร็จของการเคลื่อนไหวทางสังคม พบว่า มีปัจจัยหลัก ได้แก่ ความเป็นองค์กรที่เข้มแข็ง การปลดปล่อยการตระหนักรู้และโครงสร้างโอกาสทางการเมือง แม้ว่ากลุ่มอนุรักษ์ป่าต้นน้ำวังหีบจะมีทรัพยากรไม่มากนักและมีความคับข้องใจสูงแต่ก็สามารถเคลื่อนไหวจนบรรลุผลสำเร็จได้

ความคาดหวังของประชาชนต่อการปฏิบัติหน้าที่ให้บริการประชาชนตามหลักจรรยาบรรณของตำรวจ

ขวัญแก้ว มาลัย, ปิยะนุช ศรีสรานุกรม, เจษฎาพงษ์ ค้ำชู, ธีรวุฒิ นิลเพ็ชร์ — Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0700

จรรยาบรรณของตำรวจเป็นครรลองที่กำกับให้ตำรวจใช้อำนาจหน้าที่อย่างถูกต้อง โปร่งใส และเป็นธรรม อันเป็นมาตรฐานทางจริยธรรมเพื่อยกระดับสู่การเป็นองค์กรบังคับใช้กฎหมายที่ประชาชนเชื่อมั่นศรัทธา บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความคาดหวังของประชาชนต่อการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ตำรวจในการให้บริการประชาชนตามหลักจรรยาบรรณตำรวจเปรียบเทียบกับระดับที่เป็นจริง และ 2) เสนอแนวทางที่เหมาะสมในการพัฒนาการให้บริการประชาชนของเจ้าหน้าที่ตำรวจ โดยใช้การวิจัยผสมผสานแบบคู่ขนานลู่เข้า สำหรับวิธีการวิจัยเชิงปริมาณเป็นการเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามกับประชาชนผู้รับบริการสถานีตำรวจ จำนวน 2,523 คน ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และเทคนิคการวิเคราะห์ค่าคู่อันดับ (Quadrant Analysis) ควบคู่ไปกับการวิจัยเชิงคุณภาพใช้การเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 20 คน ประกอบด้วยข้าราชการตำรวจระดับนโยบาย ผู้เกี่ยวข้องในกระบวนการยุติธรรม นักวิชาการ และตัวแทนภาคประชาสังคม ผลการวิจัยพบว่า ผลการวิเคราะห์ค่าคู่อันดับ (Quadrant Analysis) แสดงพิกัดความสัมพันธ์ระหว่างความคาดหวังและการปฏิบัติจริงได้อย่างชัดเจน โดยด้านการบริการทั่วไป การประชาสัมพันธ์ สถานที่ทำการและสภาพแวดล้อม จัดอยู่ใน Quadrant B ซึ่งเป็นจุดแข็งของสำนักงานตำรวจแห่งชาติที่ควรรักษามาตรฐานไว้ ด้านการอำนวยความยุติธรรมทางอาญาจัดอยู่ใน Quadrant C ที่ควรพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ส่วนด้านการรักษาความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน และด้านการควบคุมและการจัดการจราจร จัดอยู่ใน Quadrant D คือ ส่วนที่ต้องปรับปรุงเร่งด่วน ทั้งนี้ค่าเฉลี่ยในภาพรวมก็อยู่ในพื้นที่ต้องปรับปรุงเร่งด่วนเช่นเดียวกัน การวิจัยเสนอแนวทาง การพัฒนาผ่าน P.O.L.I.C.E. Transformation Model ประกอบด้วย มาตรฐานความเป็นมืออาชีพ (Professional Standards) ความเป็นเลิศในการปฏิบัติการ (Operational Excellence) ภาวะผู้นำและความซื่อสัตย์ (Leadership & Integrity) นวัตกรรมและเทคโนโลยี (Innovation & Technology) ความร่วมมือกับชุมชน (Community Partnership) และการบริหารจัดการตามหลักจริยธรรม (Ethical Governance) เพื่อให้การบริการประชาชนมีประสิทธิภาพและตอบสนองความคาดหวังได้อย่างสมบูรณ์

การประเมินความต้องการจำเป็นในการพัฒนาครูด้านการจัดประสบการณ์เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ทางอารมณ์และสังคม (SEL) ของเด็กปฐมวัยในโรงเรียนเครือข่ายฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช

สุทธิชา มาลีเลศ, ชลาธิป สมาหิโต, ปิยะนันท์ หิรัณย์ชโลทร, ธนนันท์ ธนารัชตะภูมิ — Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพที่เป็นจริงและสภาพที่ควรจะเป็นของการพัฒนาครูด้านการจัดประสบการณ์เพื่อส่งเสริม SEL ของเด็กปฐมวัย และ 2) ประเมินความต้องการจำเป็นและจัดลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็นในการพัฒนาครูด้านการจัดประสบการณ์เพื่อส่งเสริม SEL ของเด็กปฐมวัย ประชากรเป้าหมาย คือ ครูอนุบาลปีที่ 1-3 ในโรงเรียนเครือข่ายฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช จำนวน 15 แห่ง รวมทั้งสิ้น 54 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม ซึ่งแบบสอบถามทุกข้อมีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 1.00 และมีค่าความเที่ยงทั้งฉบับเท่ากับ 0.974 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้เทคนิค Modified Priority Needs Index (PNImodified) ในการจัดลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น

ผลการวิจัยพบว่า 1) ครูมีการจัดประสบการณ์เพื่อส่งเสริม SEL ของเด็กปฐมวัยในสภาพที่เป็นจริงอยู่ในระดับมากทุกด้าน โดยด้านการใช้สื่อและการจัดสภาพแวดล้อมมีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมา คือ ด้านการประเมินผลการจัดประสบการณ์ ด้านการวางแผนและออกแบบการจัดประสบการณ์ และด้านการจัดประสบการณ์ ตามลำดับ ส่วนครูจัดประสบการณ์เพื่อส่งเสริม SEL ของเด็กปฐมวัยในสภาพที่ควรจะเป็นอยู่ในระดับมากที่สุดในทุกด้าน 2) เมื่อจัดลำดับความต้องการจำเป็นในการพัฒนาครูเพื่อส่งเสริม SEL ของเด็กปฐมวัย พบว่า ครูมีความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการจัดประสบการณ์เพื่อส่งเสริม SEL ของเด็กปฐมวัยลำดับที่ 1 คือ ด้านการจัดประสบการณ์ (PNImodified = 0.34) รองลงมา คือ ด้านการวางแผนและออกแบบการจัดประสบการณ์ (PNImodified = 0.33) ด้านการประเมินผลการจัดประสบการณ์ (PNImodified = 0.32) และด้านการใช้สื่อและการจัดสภาพแวดล้อม (PNImodified = 0.30)