ความเครียดและการเผชิญความเครียดจากการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัส COVID-19 ของบุคลากรทางการพยาบาล ฝ่ายบริการพยาบาล โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ - แสงมณี วัชรีย์; Kaewvichit, Namtip; เต็มทับ สุธิสา; กูลเกื้อ เจรจา (วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 2022)
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความเครียดและการเผชิญความเครียดของบุคลากรทางการพยาบาลในสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัส COVID-19 และเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเครียดและการเผชิญความเครียดของบุคลากรทางการพยาบาลในสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัส COVID-19 ฝ่ายบริการพยาบาล โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ กลุ่มตัวอย่าง คือ บุคลากรทางการพยาบาลที่สังกัดฝ่ายบริการพยาบาล ปฏิบัติงานมาแล้วอย่างน้อย 6 เดือน และผ่านการประเมินผลการปฏิบัติงาน จำนวน 376 ราย ได้มาโดยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามความเครียดและการเผชิญความเครียด เครื่องมือทั้งหมดมีค่าความเชื่อมั่นโดยหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคได้ 0.96 และ 0.77 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ สถิติพื้นฐาน คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติที่ใช้ในการทดสอบความความสัมพันธ์ของตัวแปรที่ศึกษาด้วยสถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการวิจัย พบว่าบุคลากรทางการพยาบาลมีความเครียดภาพรวมในระดับน้อย (Mean = 1.91, S.D. = 0.62) มีความเครียดมากที่สุดในเรื่อง กลัวอุปกรณ์ป้องกันการติดเชื้อไม่เพียงพอ (Mean = 2.62, S.D. = 1.08) โดยมีระดับของความเครียดอยู่ในระดับปานกลาง บุคลากรทางการพยาบาลมีวิธีการเผชิญความเครียดภาพรวมในระดับน้อย (Mean = 2.22, S.D. = 0.44) วิธีการเผชิญความเครียดที่นำมาใช้มากที่สุด คือ การฟังเพลง / ดูหนัง /เล่นเกมส์ /ปรุงอาหาร / ทำงานอดิเรก ฯลฯ (Mean = 3.82, S.D. = 0.98) โดยมีระดับของการเผชิญความเครียดอยู่ในระดับมาก นอกจากนี้ การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างความเครียดและการเผชิญความเครียดจากการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัส COVID-19 ของบุคลากรทางการพยาบาล ฝ่ายบริการพยาบาล โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ พบว่ามีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับน้อยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.01