ผลกระทบจากการท่องเที่ยวต่อคุณภาพน้ำทะเลบริเวณชายฝั่ง ตำบลเกาะเต่า อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี - กิมเสาร์ อโณทัย; เหล่าดี ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.พงศ์ศักดิ์ (Journal of Food Health and Bioenvironmental Science, 2015)
การศึกษาผลกระทบจากการท่องเที่ยวต่อคุณภาพน้ำทะเล บริเวณชายฝั่ง ตำบลเกาะเต่า อำเภอ เกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยเก็บตัวอย่างคุณภาพน้ำทางด้านกายภาพ เคมีและชีวภาพ และห าความสัมพันธ์ระหว่างจำนวนนักท่องเที่ยวกับคุณภาพน้ำ บริเวณหาดแม่หาด (โรงแรมที่พัก ท่าเรือ) หาดโฉลกบ้านเก่า (โรงแรมที่พัก) หาดทรายรี (โรงแรมที่พัก) และหาดเทียน ในช่วงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 – กรกฎาคม พ.ศ. 2555 พบว่าคุณภาพน้ำทะเลที่ทำการตรวจวัด บริเวณเกาะเต่าจัดอยู่ใน มาตรฐานคุณภาพน้ำทะเลประเภทที่ 4 (คุณภาพน้ำทะเลเพื่อการนันทนาการ) ตามประกาศคณะกรรมการ สิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 27 พ.ศ.2549 ยกเว้นบริเวณ หาดแม่หาดและหาดโฉลกบ้านเก่า ซึ่งเป็นสถานี ที่มีผลกระทบจากการท่องเที่ยว มีค่าการปนเปื้อนของโคลิฟอร์มแบคทีเรีย สูงกว่ามาตรฐานคุณภาพน้ำทะเล ประเภทที่ 4 ค่าเฉลี่ยคุณภาพน้ำบริเวณสถานีศึกษาพบค่าเฉลี่ยของปริมาณโคลิฟอร์มแบคทีเรียทั้งหมด ปริมาณไนเตรท-ไนโตรเจน ปริมาณแอมโมเนีย-ไนโตรเจนและปริมาณฟอสเฟต-ฟอสฟอรัส บริเวณหาด แม่หาดและหาดโฉลกบ้านเก่าซึ่งเป็นสถานีที่มีโรงแรมที่พักและท่าเรือ มีค่าสูงกว่าหาดทรายรี และหาดเทียน อย่างมีนัยสำคัญ (p>0.05) ค่าปริมาณออกซิเจนที่จุลินทรีย์ใช้ในการย่อยสลายสารอินทรีย์ บริเวณหาด- แม่หาด และหาดโฉลกบ้านเก่าซึ่งเป็นสถานีที่มีกิจกรรมการท่องเที่ยวหนาแน่นมีค่าสูงกว่าหาดเทียนซึ่งเป็น จุดควบคุม ความสัมพันธ์ระหว่างจำนวนนักท่องเที่ยวกับคุณภาพน้ำพบว่าค่าปริมาณออกซิเจนที่จุลินทรีย์ใช้ ในการย่อยสลายสารอินทรีย์ ปริมาณไนเตรท-ไนโตรเจนและปริมาณคลอโรฟิลล์ เอ มีความสัมพันธ์ใน เชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญยิ่ง (p<0.01) กับจำนวนห้องพัก การศึกษาครั้งนี้บ่งชี้ว่ากิจกรรมการท่องเที่ยวส่ง ผลกระทบต่อคุณภาพน้ำบริเวณเกาะเต่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งค่าการปนเปื้อนของคลอริฟอร์มแบคทีเรีย ปริมาณก๊าซออกซิเจนที่ละลายในน้ำ ปริมาณไนเตรท-ไนโตรเจน ปริมาณฟอสเฟต–ฟอสฟอรัสและ ค่าปริมาณคลอโรฟิลล์ เอ