สมบัติของเยื่อและกระดาษคราฟท์จากไผ่เลี้ยงและไผ่ซางนวล เพื่อการใช้ประโยชน์ในอุตสาหกรรมกระดาษคราฟท์ในประเทศไทย - เอี่ยมชื่น วิชชุดา; พิสุทธิ์พิเชฎฐ์ สาวิตรี; พวงศิลป์ บัวผัน (วารสารวนศาสตร์ไทย, 2020)
การศึกษาศักยภาพของเส้นใยไผ่ในประเทศไทย สำหรับการใช้ประโยชน์ในอุตสาหกรรมกระดาษคราฟท์ครั้งนี้ได้พิจารณาใช้ไผ่เลี้ยง (×Thyrsocalamus liang) และไผ่ซางนวล (Dendrocalamus membranaceus) เป็นวัตถุดิบในการผลิตเย่ื่อคราฟท์ไม่ฟอก โดยใช้แอคทีฟอัลคาไค (active alkali) ร้อยละ 24 ซัลฟิดิตี้ (sulfidity) ร้อยละ 35 เพื่อศึกษาผลผลิตเยื่อ ส่วนตกค้าง สมบัติด้านความแข็งแรง และเปรียบเทียบสมบัติของเยื่อคราฟท์ไม่ฟอกของไผ่ทั้ง 2 ชนิด เพื่อวิเคราะห์ศักยภาพในการนำไปใช้ประโยชน์ในอุตสาหกรรมกระดาษคราฟท์ จากผลการศึกษาพบว่า ไผ่ทั้ง 2 ชนิด ให้ผลผลิตเยื่อค่อนข้างสูง (ร้อยละ 47 และ 49) และส่วนตกค้างน้อย (ร้อยละ0.14 และ 0.33) ในขณะที่ตัวเลขคัปปา มีค่า 18 และ 24 และเมื่อนำเยื่อคราฟท์ไม่ฟอกของไผ่ทั้ง 2 ชนิดไปทำการบดเยื่อในช่วงเวลา 0 ถึง 45 นาที เตรียมแผ่นชิ้นตัวอย่างและทดสอบสมบัติความแข็งแรง พบว่า ดัชนีการต้านทานแรงดึง ดัชนีการต้านทานแรงดันทะลุ และ ความแข็งแรงต่อการหักพับมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น เมื่อเวลาการบดเยื่อเพิ่มจาก 0 ถึง 45 นาที ในขณะที่ดัชนีการต้านทาน แรงฉีกขาดเพิ่มขึ้นสูงสุด ที่เวลาบดเยื่อ 15 นาที และลดลงเมื่อระยะเวลาบดเพิ่มขึ้น เยื่อคราฟท์ไม่ฟอกจากไผ่เลี้ยง มีแนวโน้มสามารถพัฒนาค่าความแข็งแรงให้ใกล้เคียงเยื่อคราฟท์ไม่ฟอกจากไม้ใบแคบได้ ดังนั้น ไผ่เลี้ยงจึงเป็นวัตถุดิบที่สามารถนำมาใช้ในอุตสาหกรรมเยื่อและกระดาษได้