ผลของไฟป่าต่อสมบัติดินและการกักเก็บคาร์บอน บริเวณศูนย์เรียนรู้การพัฒนาอมก๋อย อันเนื่องมาจากพระราชดำริ อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ - สุขช่วย ศิริรัตน์; ลัทธิ์ถีระสุวรรณ ธนากร; ไชยวงศ์ จักรพงษ์; ผูกคล้าย ภัทราพร; เชื้อสะอาด ธัญญรัตน์; สองศรี สินีนาฏ; ลักษวุธ พิศุทธิ์; ข้อค้า ณัฐวดี (วารสารวนศาสตร์ไทย, 2025)
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสมบัติดินและปริมาณการกักเก็บคาร์บอน เพื่อนำมาวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของปัจจัยดินที่มีผลต่อการปรากฏของพรรณไม้ โดยเก็บข้อมูลดินชั้นบน (0–5 เซนติเมตร) ดินชั้นล่าง (20–25 เซนติเมตร) บริเวณพื้นที่เกิดไฟไหม้เป็นประจำ พื้นที่บริหารจัดการเชื้อเพลิง และพื้นที่ป้องกันไฟเป็นระยะเวลาอย่างน้อย 10 ปี เก็บตัวอย่างดินพื้นที่ละ 3 จุด วางแปลงขนาด 40 เมตร x 40 เมตร เก็บข้อมูลองค์ประกอบชนิดต้นไม้ รวมทั้งสิ้น 9 แปลง ผลการศึกษาพบว่า พื้นที่เกิดไฟไหม้เป็นประจำและพื้นที่บริหารจัดการเชื้อเพลิง ถูกกำหนดด้วยสมบัติดินทางกายภาพ ได้แก่ ปริมาณอนุภาคทรายแป้ง อนุภาคดินเหนียว และความชื้นดิน สมบัติทางเคมี ได้แก่ ฟอสฟอรัส และแมกนีเซียม ปริมาณการกักเก็บคาร์บอนในมวลชีวภาพของพรรณไม้ทุกชนิด เท่ากับ 255.9936 และ 230.1698 ตันคาร์บอนต่อเฮกตาร์ พื้นที่ป้องกันไฟเป็นระยะเวลาอย่างน้อย 10 ปี พบปริมาณอนุภาคดินทรายและความแข็งดิน ไม่พบปัจจัยทางด้านเคมี ปริมาณการกักเก็บคาร์บอนในมวลชีวภาพของพรรณไม้ทุกชนิด เท่ากับ 196.6003 ตันคาร์บอนต่อเฮกตาร์ ดินพื้นที่ที่มีไฟเป็นองค์ประกอบมีเนื้อดินดี (ปริมาณอนุภาคทรายแป้ง และปริมาณอนุภาคดินเหนียว) ส่งผลให้พืชเติบโตและกักเก็บคาร์บอนได้มากกว่าในพื้นป้องกันไฟเป็นระยะเวลาอย่างน้อย 10 ปี ดังนั้นควรติดตามลักษณะทางพลวัตของดินและพืช เปรียบเทียบมวลชีวภาพและการกักเก็บคาร์บอน ระดับของความถี่ของไฟป่าในพื้นที่อย่างต่อเนื่อง เพื่อทราบถึงแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงไม้พื้นถิ่น เพื่อให้เกิดการบริหารพื้นที่ป่าให้มีความเหมาะสมอย่างยั่งยืน