การประเมินการปลดปล่อยคาร์บอนจากกิจกรรมของสวนป่าสัก กรณีศึกษา: สวนป่าแม่มาย จังหวัดลำปาง - คล้ายพิกุล, กัญญ์วรา; เกตุแก้ว, ชญานี; คัคคุริวาระ, นพรัตน์; ฤทธิยา, รณกฤต (วารสารวนศาสตร์ไทย, 2023)
การศึกษาเกี่ยวกับปริมาณการปลดปล่อยคาร์บอนจากกิจกรรมในสวนป่าสักยังมีไม่มากนักในปัจจุบัน โดยงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปริมาณการปล่อยคาร์บอนจากกิจกรรมทางวนวัฒนวิธีและจากกิจกรรมทำไม้ในพื้นที่สวนป่าแม่มาย จังหวัดลำปาง โดยทำการเก็บข้อมูลกิจกรรม ผู้วิจัยได้วิเคราะห์ปริมาณการใช้พลังงานและปริมาณการปล่อยคาร์บอนจากข้อมูลที่รวบรวมได้ แปลงค่าปริมาณก๊าซเรือนกระจกให้อยู่ในรูปคาร์บอนเทียบเท่า โดยการคูณด้วยค่าศักยภาพในการทำให้โลกร้อนของก๊าซเรือนกระจกแต่ละชนิด (emission factor) ผลการศึกษาพบว่าการปลดปล่อยคาร์บอนจากกิจกรรมทางวนวัฒนวิธีของสวนป่าแม่มาย จังหวัดลำปาง จากการวิเคราะห์การปลดปล่อยคาร์บอนตลอดรอบตัดฟัน (30 ปี) พบว่ากิจกรรมทางวนวัฒนวิธีมีการปลดปล่อยคาร์บอนเท่ากับ 49.478 KgCO2eq/rai ทั้งนี้กิจกรรมที่ปลดปล่อยคาร์บอนมากที่สุดในส่วนของวนวัฒนวิธีตลอดระยะเวลาของรอบตัดฟันไม้สัก คือ การกำจัดวัชพืชโดยใช้เครื่องตัดหญ้า รองลงมาคือ การเตรียมพื้นที่โดยรถแทรกเตอร์ตีนตะขาบ กิจกรรมที่ปลดปล่อยคาร์บอนน้อยที่สุด คือ การใส่ปุ๋ยอินทรีย์ และปีที่ปลดปล่อยคาร์บอนมากที่สุดคือ ปีที่ 1 ในขณะที่กิจกรรมการทำไม้มีปริมาณการปลดปล่อยคาร์บอนรวมทั้งหมดเท่ากับ 3.470 KgCO2eq/m3 โดยกิจกรรมที่มีการปลดปล่อยคาร์บอนมากที่สุดคือ การชักลากไม้ด้วยสกิดเดอร์ มีค่าเท่ากับ 1.619 KgCO2eq/m3 และกิจกรรมที่มีการปลดปล่อยคาร์บอนน้อยที่สุดคือ การตัดทอน มีค่าเท่ากับ 0.153 KgCO2eq/m3 ดังนั้นนโยบายสวนป่าจึงควรมีการวางแผนการดำเนินงาน วิเคราะห์ปัจจัยแวดล้อมก่อนการปลูก การพัฒนาและซ่อมแซมดูแลเครื่องมือให้มีประสิทธิภาพอยู่เสมอ หรือการใช้เครื่องมือที่ปลดปล่อยคาร์บอนต่ำทดแทนเครื่องมือเดิม เพื่อเป็นแนวทางในการลดการปลดปล่อยคาร์บอน การบริหารจัดการสวนป่าโดยการนำเทคโนโลยีสมัยใหม่มาประยุกต์ใช้เพื่อช่วยลดปริมาณการปลดปล่อยคาร์บอน การเลือกใช้เครื่องจักรกลให้เหมาะกับสภาพพื้นที่และระยะทาง