นางสาว ผลของการดูแลจิตใจในผู้ป่วยโรคโควิด-19 หลังรักษาหาย โรงพยาบาลปากน้ำชุมพร

บทคัดย่อ

หลักการและวัตถุประสงค์: อาการที่ผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19) มักพบภายหลังจากรักษาหายแล้ว ซึ่งอาการที่เกิดขึ้นมีความหลากหลายและอาจแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล ซึ่งต้องมีความทุกข์ทรมานจากโรคในระยะเวลาเจ็บป่วยจึงมีผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตต่อเนื่องเป็นเวลายาวนาน การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการดูแลจิตใจในผู้ป่วยโรคโควิด-19 หลังรักษาหาย โรงพยาบาลปากน้ำชุมพร

วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาและพัฒนา กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 250 ราย ที่มีประวัติติดเชื้อโควิด-19 ไม่น้อยกว่า 3 เดือน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ เก็บข้อมูลระหว่างเดือนมิถุนายน-สิงหาคม 2565 แบ่งเป็น 3 ระยะ คือ (1) การวิเคราะห์สถานการณ์และปัจจัยนำเข้า (situation-input) (2) กระบวนการพัฒนา (development process) โครงการดูแลจิตใจในผู้ป่วยโรคโควิด-19 หลังรักษาหาย และ (3) การประเมินผล (evaluation) เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม ได้แก่ แบบประเมินภาวะหายใจลำบาก อาการอ่อนล้า ความเครียด ภาวะซึมเศร้า และคุณภาพชีวิต วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา

ผลการศึกษา: ผู้ป่วยหลังติดโรคโควิด-19 มีภาวะหายใจลำบากมากที่สุดคือ เมื่อเดินอย่างเร่งรีบ ร้อยละ 50.0 ขณะออกกำลังกายหนัก ร้อยละ 32.0 และเดินช้ากว่าคนอื่น ร้อยละ 13.6 ตามลำดับ ภาวะอ่อนล้าโดยรวมระดับปานกลาง (mean±SD) (3.32±1.61) มากที่สุดคืออ่อนล้าบ่อย (3.90±1.84) อาการอ่อนล้ารบกวนการทำงาน (3.51±1.88) และการออกกำลังกายทำให้รู้สึกอ่อนล้า (3.44±1.76) ตามลำดับ โดยรวมมีความเครียดเล็กน้อย (1.32±0.88) มากที่สุดมีความเครียดระดับต่ำร้อยละ 44.4 เครียดปานกลาง ร้อยละ 40.8 และเครียดมาก ร้อยละ 13.2 ตามลำดับ โดยรวมมีภาวะซึมเศร้าเล็กน้อย (1.82±1.45) มากที่สุดคือเบื่ออาหาร (1.24±0.93) เหนื่อยง่าย (1.19±0.88) และการนอนหลับยาก (1.08±0.98) ตามลำดับ คุณภาพชีวิตโดยรวมอยู่ในระดับดี (3.35± 0.64) มากที่สุดในด้านสังคม (social) (3.67±0.85) สิ่งแวดล้อม (environment) (3.49±0.77) และจิตใจ (mental) (3.32±0.69) ตามลำดับ    

สรุป: ผลของการดูแลจิตใจในผู้ป่วยโรคโควิด-19 หลังรักษาหาย โรงพยาบาลปากน้ำชุมพรครั้งนี้พบว่าโดยรวมมีความเครียดเล็กน้อย ภาวะหายใจลำบากและภาวะอ่อนล้าระดับปานกลาง และคุณภาพชีวิตอยู่ในระดับดี