อัตรารอดชีพผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และไส้ตรง พื้นที่เขตสุขภาพที่ 7: การศึกษาแบบย้อนหลังไปข้างหน้า

บทคัดย่อ

หลักการและวัตถุประสงค์: ประเทศไทยยังไม่มีการศึกษาการตรวจคัดกรองกับการรอดชีพ จึงศึกษาการตรวจคัดกรองกับการรอดชีพผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และไส้ตรง พื้นที่เขตสุขภาพที่ 7

วิธีการศึกษา: A retrospective cohort study โครงการ Cancer Anywhere ปีพ.ศ. 2560 ถึง 2565 จำนวน 1,024 ราย ติดตามผู้ป่วยทุกรายเพื่อทราบสถานะสุดท้ายการมีชีวิตถึงปี พ.ศ. 2567 วิเคราะห์อัตรารอดชีพโดย Kaplan-Meier นำเสนอค่ามัธยฐานและช่วงเชื่อมั่น 95% และเปรียบเทียบการรอดชีพระหว่างกลุ่มตรวจคัดกรองมะเร็งและไม่ตรวจคัดกรองมะเร็ง โดย Log-rank test นำเสนอค่า p-value 

ผลการศึกษา: ผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และไส้ตรง 1,024 ราย เสียชีวิต 613 ราย อัตราเสียชีวิต 24.2 ต่อ 100 ราย/ปี ค่ามัธยฐานการรอดชีพ 2.41 ปี (95%CI: 2.07 - 2.95) พบผู้ป่วยได้รับการตรวจคัดกรองมะเร็งมีอัตรารอดชีพดีกว่าอีกกลุ่ม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.013) เมื่อเปรียบเทียบการรอดชีพระหว่างกลุ่ม พบค่ามัธยฐานการรอดชีพ 4.06 ปี (95%CI: 2.71 - NA) และ 2.29 ปี (95%CI: 1.94 - 2.66) อัตรารอดชีพหลังการวินิจฉัยในกลุ่มรับการคัดกรองเปรียบเทียบกับกลุ่มไม่คัดกรองระยะเวลา 1, 3, 5 ปี คิดเป็นร้อยละ 71.2 (95%CI: 63.4 - 77.6) กับร้อยละ 65.9 (95%CI: 62.6 - 68.9);  ร้อยละ 55.9 (95%CI: 47.6 - 63.3) กับร้อยละ 44.8 (95%CI: 41.5 - 48.2); ร้อยละ 46.6 (95%CI: 37.5 - 55.3) กับร้อยละ 34.0 (95%CI: 30.4 - 37.7) ตามลำดับ

สรุป: การตรวจคัดกรองมะเร็งมีนัยสำคัญกับการรอดชีพผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และไส้ตรง ในพื้นที่เขตสุขภาพที่ 7 การศึกษาครั้งต่อไปควรคำนึงถึงการตรวจคัดกรองร่วมกับปัจจัยอื่นๆ กับการรอดชีพในเชิงลึกต่อไป