ผลของการฝึกหายใจร่วมกับการออกกำลังกายแบบแอโรบิกต่อสมรรถภาพทางกายและคุณภาพชีวิตในผู้ป่วยโรคหืด

บทคัดย่อ

หลักการและวัตถุประสงค์: การฝึกหายใจและการออกกำลังกายแบบแอโรบิกมีประโยชน์ต่อผู้ป่วยโรคหืด อย่างไรก็ตามการศึกษาเกี่ยวกับการผสมผสานการออกกำลังกายทั้งสองรูปแบบยังมีจำกัด ดังนั้นการศึกษานี้จึงศึกษาผลของการฝึกหายใจร่วมกับออกกำลังกายแบบแอโรบิกต่อสมรรถภาพทางกาย และคุณภาพชีวิตในผู้ป่วยโรคหืด

วิธีการศึกษา: การศึกษานี้เป็นการศึกษาเชิงทดลองแบบสุ่มที่มีกลุ่มควบคุมแบบปกปิดฝ่ายเดียว อาสาสมัครจำนวน 30 ราย ได้รับการสุ่มเข้าโปรแกรม 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มควบคุม และกลุ่มทดลอง ในอัตรา 1:1 อาสาสมัครในกลุ่มควบคุมออกกำลังกายแบบแอโรบิก ส่วนอาสาสมัครในกลุ่มทดลองออกกำลังกายแบบแอโรบิกร่วมกับการฝึกหายใจ โดยอาสาสมัครทั้งสองกลุ่มออกกำลังกาย 50 นาทีต่อครั้ง 3 ครั้งต่อสัปดาห์ เป็นระยะเวลา 12 สัปดาห์ ตัวแปรในการประเมินสมรรถภาพทางกาย ได้แก่ การทรงตัวแบบคงที่ (การทดสอบการทรงตัวขณะอยู่นิ่งโดยการยืนขาเดียว) การทรงตัวแบบเคลื่อนไหว (การทดสอบการทรงตัวขณะเดิน) และความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา (การทดสอบกำลังกล้ามเนื้อขาโดยการลุกนั่ง 5 ครั้ง) รวมถึงการประเมินคุณภาพชีวิต (แบบประเมินคุณภาพชีวิตสำหรับผู้ป่วยโรคหืดด้วย mini-AQLQ) ก่อนฝึก ระหว่างฝึกที่ 6 สัปดาห์ และ หลังฝึกที่ 12 สัปดาห์

ผลการศึกษา: การออกกำลังกายทั้งสองโปรแกรมเป็นเวลา 6 และ 12 สัปดาห์ สามารถเพิ่มสมดุลการทรงตัวทั้งแบบคงที่และแบบเคลื่อนไหว ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา และคุณภาพชีวิต อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเทียบกับก่อนฝึก (p < 0.05) สิ่งที่น่าสนใจคือการฝึกหายใจร่วมกับการออกกำลังกายแบบแอโรบิกสามารถเพิ่มการทรงตัวแบบคงที่และแบบเคลื่อนไหว ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา และคุณภาพชีวิต ได้มากกว่าการออกกำลังกายแบบแอโรบิกเพียงอย่างเดียวที่ 12 สัปดาห์ (p < 0.05)

สรุป: การผสมผสานการฝึกหายใจและออกกำลังกายแบบแอโรบิกสามารถเพิ่มสมรรถภาพทางกายและคุณภาพชีวิตในผู้ป่วยโรคหืดได้