อุบัติการณ์ของภาวะภูมิไวเกินจากการใช้ยากลุ่มโมโนโคลนอลแอนติบอดี ในผู้ป่วยมะเร็งที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลศรีนครินทร์

ผู้แต่ง

  • นิภิทธา จุลนิธิ ฝ่ายเภสัชกรรม โรงพยาบาลศรีนครินทร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • จันทิรา รอดเดช ฝ่ายเภสัชกรรม โรงพยาบาลศรีนครินทร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • ผันสุ ชุมวรฐายี ฝ่ายเภสัชกรรม โรงพยาบาลศรีนครินทร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • บัณฑิต ชุมวรฐายี สาขาวิชาสูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

DOI:

https://doi.org/10.64960/srimedj.v40i6.268385

คำสำคัญ:

ยากลุ่มโมโนโคลนอลแอนติบอดี, ภาวะภูมิไวเกิน, อาการไม่พึงประสงค์, โรคมะเร็ง

บทคัดย่อ

หลักการและวัตถุุประสงค์: ยากลุ่มโมโนโคลนอลแอนติบอดี เป็นยาที่ใช้รักษามะเร็งหลายชนิดที่สามารถทำให้เกิดภาวะภูมิไวเกินจากการได้รับยา นำไปสู่การหยุดพักการให้ยาชั่วคราวหรืองดให้ยา ซึ่งภาวะภูมิไวเกินถือเป็นอาการไม่พึงประสงค์ที่สามารถป้องกันได้ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุก อาการแสดง ระดับความรุนแรง และวิธีการจัดการภาวะภูมิไวเกินในผู้ป่วยโรคมะเร็งที่ได้รับการรักษาด้วยยากลุ่มโมโนโคลนอลแอนติบอดี ณ โรงพยาบาลศรีนครินทร์

วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาเชิงพรรณนาแบบเก็บข้อมูลย้อนหลังจากผู้ป่วยที่รับการรักษามะเร็งด้วยยากลุ่มโมโนโคลนอลแอนติบอดี และเกิดภาวะภูมิไวเกินจากการใช้ยา แผนกผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลศรีนครินทร์ จากเวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์ของโรงพยาบาล (ระบบ Health Object: HO) ช่วงวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2563 – 31 ธันวาคม พ.ศ. 2567

ผลการศึกษา: จากผู้ป่วยทั้งหมด 1,838 ราย พบว่า 47 ราย เกิดอุบัติการณ์ของภาวะภูมิไวเกิน คิดเป็นร้อยละ 2.56 (ช่วงความเชื่อมั่นร้อยละ 95: 1.89–3.39) โดยมีเหตุการณ์ภาวะภูมิไวเกิน รวมทั้งสิ้น 59 เหตุการณ์ โดยผู้ป่วยเป็นเพศหญิง ร้อยละ 68.09 อายุเฉลี่ย 59.70 ± 11.21 ปี โรคมะเร็งที่พบ ได้แก่ มะเร็งต่อมน้ำเหลือง ร้อยละ 40.43 ผู้ป่วยไม่มีประวัติแพ้ยามาก่อน ร้อยละ 89.36 ยาที่มีอุบัติการณ์ของภาวะภูมิไวเกินสูงสุด ได้แก่ daratumumab ร้อยละ 13.51 (ช่วงความเชื่อมั่นร้อยละ 95: 5.91-27.97) รองลงมาคือ ยา rituximab ร้อยละ 4.09 (ช่วงความเชื่อมั่นร้อยละ 95:2.69–6.17) และยา cetuximab ร้อยละ 3.85 (ช่วงความเชื่อมั่นร้อยละ 95:0.68-18.90) ตามลำดับ โดยเกิดภาวะภูมิไวเกินในการให้ยาครั้งแรก ร้อยละ 59.32 รองลงมา คือรอบที่ 2 ร้อยละ 10.17 เมื่อจำแนกระดับความรุนแรงของภาวะภูมิไวเกินตาม CTCAE v5.0 พบว่าระดับ 1 และ 2 เป็นระดับที่พบร้อยละ 37.29 และ 28.81 ตามลำดับ ในขณะที่ระดับ 4 พบได้ร้อยละ 18.64 อาการไม่พึงประสงค์ที่พบ ได้แก่ หนาวสั่น (ร้อยละ 25.26) ไข้ แน่นหน้าอก และหัวใจเต้นเร็ว (ร้อยละ 8.42) และพบภาวะ anaphylaxis ร้อยละ 10.53 แนวทางการจัดการภาวะภูมิไวเกินที่พบ คือ การหยุดยาชั่วคราวเพื่อประเมินอาการ ร่วมกับการยืดระยะเวลาการให้ยา และให้ยา premedication ร้อยละ 45.76 ซึ่งมีผลให้ผู้ป่วยสามารถรับยาต่อได้ถึงร้อยละ 71.19

สรุุป: ยากลุ่มโมโนโคลนอลแอนติบอดี สามารถก่อให้เกิดภาวะภูมิไวเกินได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ให้ยา และมีความรุนแรงได้ตั้งแต่ระดับเล็กน้อยจนถึงขั้นวิกฤต ยา daratumumab และ rituximab เป็นยาที่ต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ การเตรียมความพร้อมของบุคลากร และการพัฒนาแนวทางการให้ยาอย่างเหมาะสมจะช่วยลดความเสี่ยงและเพิ่มความปลอดภัยในการรักษาผู้ป่วย

เอกสารอ้างอิง

Justiz-Vaillant A, Pandit BR, Unakal C, Vuma S, Akpaka PE. A comprehensive review about the use of monoclonal antibodies in cancer therapy. Antibodies (Basel) 2025;14(2):35. doi:10.3390/antib14020035.

Zahavi D, Weiner L. Monoclonal antibodies in cancer therapy. Antibodies (Basel) 2020;9(3):34. doi:10.3390/antib9030034.

Lowe K, Sangare L, Alexander DD, Fryzek JP. The incidence of infusion reactions associated with monoclonal antibody drugs targeting the epidermal growth factor receptor in metastatic colorectal cancer patients: a systematic literature review and meta-analysis. Cancer Med 2019;8(12):5800–9. doi:10.1002/cam4.2413.

Rombouts MD, Swart EL, van den Eertwegh AJM, Crul M. Systematic review on infusion reactions to and infusion rate of monoclonal antibodies used in cancer treatment. Anticancer Res 2020;40(3):1201–18. doi:10.21873/anticanres.14062.

Isabwe GAC, Neuer MG, de Las Vecillas Sanchez L, Lynch DM, Marquis K, Castells M. Hypersensitivity reactions to therapeutic monoclonal antibodies: phenotypes and endotypes. J Allergy Clin Immunol 2018;142(1):159–70.e2. doi:10.1016/j.jaci.2018.02.018.

Winkler U, Jensen M, Manzke O, Schulz H, Diehl V, Engert A. Cytokine-release syndrome in patients with B-cell chronic lymphocytic leukemia and high lymphocyte counts after treatment with an anti-CD20 monoclonal antibody (rituximab, IDEC-C2B8). Blood 1999;94(7):2217-24. doi:10.1182/blood.V94.7.2217.419k02_2217_2224.

National Cancer Institute. Common terminology criteria for adverse events (CTCAE) v5.0 [Internet]. Bethesda: National Institutes of Health; 2017 [cited 2025, June 2]. Available from: https://ctep.cancer.gov/protocoldevelopment/electronic_applications/docs/CTCAE_v5_Quick_Reference_5x7.pdf

Barroso A, Estevinho F, Hespanhol V, Teixeira E, Ramalho-Carvalho J, Araújo A. Management of infusion-related reactions in cancer therapy: strategies and challenges. ESMO Open 2024;9(3):102922. doi:10.1016/j.esmoop.2024.102922.

Wirotesangthong M, Chiangung P, Klingpakdee S, Poochan I, Suriyapakorn B. Adverse events of patients receiving rituximab, bevacizumab and omalizumab at King Chulalongkorn Memorial Hospital. Isan J Pharm Sci 2020;16(2):30–44.

Rungsiyapornrat U. Evaluation of intravenous chemotherapy induced hypersensitivity reaction at Udonthani Hospital. Thai J Clin Pharm 2025;31(2):131–40.

Chaimay P. Sample size determination in descriptive study in public health. Thaksin J 2013;16(2):121–30.

Salvador JLZ, Garcia AT, Mesina FZ. Infusion reactions to monoclonal antibodies in outpatient infusion units of a university hospital – a two year retrospective study. J Med Univ Santo Tomas 2019;3(1):282-9. doi:10.35460/2546-1621.2018-0052.

Lenz HJ. Management and preparedness for infusion and hypersensitivity reactions. Oncologist 2007;12(5):601-9. doi: 10.1634/theoncologist.12-5-601.

Pintea I, Petricau C, Dumitrascu D, Muntean A, Branisteanu DC, Branisteanu DE, et al. Hypersensitivity reactions to monoclonal antibodies: classification and treatment approach (review). Exp Ther Med 2021;22(3):949. doi:10.3892/etm.2021.10381.

Schwartzberg LS, Stepanski EJ, Fortner BV, Houts AC. Retrospective chart review of severe infusion reactions with rituximab, cetuximab, and bevacizumab in community oncology practices: assessment of clinical consequences. Support Care Cancer 2008;16(3):393–8. doi:10.1007/s00520-007-0329-5.

Caceres MC, Guerrero-Martín J, Perez-Civantos D, Palomo-Lopez P, Delgado-Mingorance JI, Duran-Gomez N. The importance of early identification of infusion-related reactions to monoclonal antibodies. Ther Clin Risk Manag 2019;15:965–77. doi:10.2147/TCRM.S204909.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-25

รูปแบบการอ้างอิง

1.
จุลนิธิ น, รอดเดช จ, ชุมวรฐายี ผ, ชุมวรฐายี บ. อุบัติการณ์ของภาวะภูมิไวเกินจากการใช้ยากลุ่มโมโนโคลนอลแอนติบอดี ในผู้ป่วยมะเร็งที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลศรีนครินทร์. SRIMEDJ [อินเทอร์เน็ต]. 25 ธันวาคม 2025 [อ้างถึง 16 มกราคม 2026];40(6):776-87. available at: https://li01.tci-thaijo.org/index.php/SRIMEDJ/article/view/268385