การพัฒนาโปรแกรมดูแลผู้ป่วยเด็กโรคลมชักจากมุมมองของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย

บทคัดย่อ

โรคลมชักเป็นโรคทางระบบประสาทเรื้อรังที่ส่งผลกระทบต่อร่างกาย จิตใจ สังคมและสติปัญญาของเด็กและครอบครัว การดูแลที่ไม่เหมาะสมจะส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยเด็กโรคลมชักได้ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาช่องว่างของการดูแลโรคลมชักจากมุมมองผู้มีส่วนได้ส่วนเสียและพัฒนาโปรแกรมดูแลผู้ป่วยเด็กโรคลมชัก เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ แบ่งเป็น 2 ระยะ ระยะที่ 1 หาช่องว่างการดูแลผู้ป่วยโรคลมชักโดยสัมภาษณ์ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 4 กลุ่ม คือ ผู้ป่วยเด็กโรคลมชัก ผู้ดูแล ผู้ให้บริการและผู้บริหารด้านการเงิน ประเด็นสัมภาษณ์ได้จากการทบทวนวรรณกรรมเกี่ยวกับช่องว่างในการดูแลผู้ป่วยโรคลมชัก ในระยะที่ 2 เป็นการสัมภาษณ์กลุ่มของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย คือ ผู้ป่วยเด็กโรคลมชัก ผู้ดูแล ผู้ให้บริการและผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อเพื่ออภิปรายการพัฒนาโปรแกรม มีผู้เข้าร่วม 16 คนในระยะที่ 1 และ 9 คนในระยะที่ 2 ซึ่งเลือกแบบเจาะจง ใช้การวิเคราะห์เนื้อหาเพื่อหาข้อสรุปของผลการศึกษา ผลการศึกษา พบปัญหาการขาดความรู้เรื่องโรคลมชักของผู้ป่วยและผู้ดูแล รวมถึงความกังวลและความรู้สึกเป็นตราบาปของผู้ดูแล โปรแกรมที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย 3 กิจกรรม ได้แก่ การให้ความรู้ การเข้ากลุ่มเพื่อนช่วยเหลือกันและการให้บริบาลทางเภสัชกรรม โดยจะให้ความรู้ผ่านหลากหลายช่องทาง เช่น สื่อสังคมออนไลน์ หนังสือ โทรศัพท์ การเข้ากลุ่มเพื่อนช่วยเหลือกันจะทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนประสบการณ์และส่งเสริมให้เกิดการสนับสนุนทางสังคมระหว่างผู้ป่วยเด็ก ผู้ดูแลและทีมสหสาขาวิชาชีพ การให้บริบาลทางเภสัชกรรมจะช่วยค้นหาและจัดการปัญหาเกี่ยวกับยาและการรักษา โปรแกรมดูแลผู้ป่วยเด็กโรคลมชักได้รับการพัฒนาจากปัญหาและความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย อย่างไรก็ตาม ควรมีการศึกษาเพื่อประเมินประสิทธิผลของโปรแกรมในผู้ป่วยเด็กโรคลมชักและผู้ดูแลต่อไป