การประเมินศักยภาพพื้นที่เพื่อปลูกยางพาราในจังหวัดอุบลราชธานี
DOI:
https://doi.org/10.14456/thaidoa-agres.2007.19คำสำคัญ:
ยางพารา, การประเมินศักยภาพที่ดิน, จ.อุบลราชธานี, โซนนิ่ง, พื้นที่ที่เหมาะสมบทคัดย่อ
การประเมินศักยภาพของพื้นที่เพื่อปลูกยางพาราในอดีต มีการวิเคราะห์ข้อมูลในระดับภูมิภาคเมื่อนำไปใช้ในระดับจังหวัดและส่วนที่เล็กกว่า จะสูญเสียความแม่นยำจากการใช้ข้อมูลที่หยาบเกินไป งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มความแม่นยำของการประเมินในระดับอำเภอและจังหวัด โดยการใช้ข้อมูลปัจจัยจำกัดการผลิตที่เกี่ยวกับฝน และภูมิอากาศซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญต่อการปลูกยางในภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่ละเอียดขึ้นคือ ใช้ข้อมูลจาก 18 สถานีตรวจวัดทางอุตุนิยมวิทยาใน จ. อุบลราชธานี พร้อมสภาพภูมิอากาศย้อนหลัง 15 ปี การวิเคราะห์ใช้หลักการในการประเมินศักยภาพของที่ดินของ FAP-sys method และระบบ GIS ตามศักยภาพของกลุ่มชุดดินที่เหมาะสมในการปลูกยางพารา ผลการวิจัยพบว่ามีพื้นที่ที่จัดอยู่ในกลุ่มเหมาะสม (S1) ในการปลูกยางพารา 23 % หรือประมาณ 2.8 ล้านไร่ พื้นที่เหมาะสมส่วนใหญ่อยู่ทางด้านทิศเหนือตะวันตก และทิศใต้ของจังหวัด ลักษระเป็นที่ดอน ส่วนใหญ่ปริมาณฝนเฉลี่ยเกินกว่า 1,500 มม./ปี พื้นที่ S1 มากสุดพบในพื้นที่ อ. พิบูลมังสาหาร รองลงมาคือ อ. บุณฑริก และ อ. ตระการพืชผลตามลำดับ
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2017 วารสารวิชาการเกษตร (Thai Agricultural Research Journal)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
วารสารวิชาการเกษตร