ผลของรูปแบบการให้อาหารต่อปริมาณการกินได้ การใช้ประโยชน์ได้ของโภชนะ และค่ากรดไขมันที่ระเหยง่ายในกระเพาะรูเมนของแพะเนื้อลูกผสม

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของรูปแบบการให้อาหารต่อปริมาณการกินได้ การใช้ประโยชน์ได้ของโภชนะ และค่ากรดไขมันที่ระเหยง่ายในกระเพาะรูเมนของแพะเนื้อลูกผสม โดยใช้แพะเนื้อลูกผสมคาลาฮารีเรด 50 เปอร์เซ็นต์ x แองโกลนูเบียน 25 เปอร์เซ็นต์ x พื้นเมือง 25 เปอร์เซ็นต์ เพศผู้ อายุประมาณ 3-4 เดือน น้ำหนักเริ่มต้นเฉลี่ย 19.59±0.98 กิโลกรัม จำนวน 20 ตัว แบ่งเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 10 ตัว เป็นระยะเวลา 90 วัน ใช้สถิติแบบ Independent t-test เปรียบเทียบรูปแบบการให้อาหาร 2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่ 1 อาหารผสมแบบครบส่วนที่มีระดับโปรตีน 16 เปอร์เซ็นต์ ให้กินแบบเต็มที่ และกลุ่มที่ 2 อาหารแบบแยกส่วน คือ อาหารข้นที่มีระดับโปรตีน 16 เปอร์เซ็นต์ โดยให้ในระดับ 1.5 เปอร์เซ็นต์ของน้ำหนักตัว ร่วมกับหญ้าเนเปียร์ปากช่อง 1 หมัก ให้กินแบบเต็มที่ พบว่า กลุ่มที่ 1 มีปริมาณการกินได้ ได้แก่ โปรตีนรวม ไขมันรวม และเถ้า และค่าสัมประสิทธิ์การย่อยได้ของโภชนะ ได้แก่ อินทรียวัตถุ โปรตีนรวม ไขมันรวม เถ้า เยื่อใยรวม ผนังเซลล์ และลิกโนเซลลูโลส สูงกว่ากลุ่มที่ 2 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) อย่างไรก็ตาม รูปแบบการให้อาหารไม่ส่งผลกระทบต่อค่ากรดไขมันที่ระเหยง่ายในกระเพาะรูเมนของแพะและมีค่าอยู่ในช่วงปกติคือ 42.61-54.08 มิลลิโมลต่อลิตร (P>0.05) ดังนั้น จึงสรุปได้ว่า รูปแบบการให้อาหารส่งผลกระทบต่อปริมาณการกินได้ และการใช้ประโยชน์ได้ของโภชนะ แต่ไม่ส่งผลกระทบต่อค่าแอมโมเนียไนโตรเจนในกระเพาะรูเมน