การเปลี่ยนแปลงสมบัติทางกายภาพของชุดดินสระบุรีภายใต้การปลูกข้าวนาปีและนาปรัง
DOI:
https://doi.org/10.14456/thaidoa-agres.2005.3คำสำคัญ:
ความคงทนของเม็ดดิน, อัตราการไหลซึมผ่านของน้ำ, ความหนาแน่นรวม, ความพรุนรวม, ความสามารถในการจุอากาศได้บทคัดย่อ
วิธีการเตรียมดินและวิธีปลูกข้าวในการศึกษาระบบการปลูกข้าว ในเขตชลประทาน ภาคกลาง ที่สถานีทดลองข้าวชัยนาท จ.ชัยนาท ชุดดินสระบุรี (Saraburi series) ระหว่างปี พ.ศ. 2543-2545 ทั้งนาปีและนาปรัง ประกอบด้วย 3 กรรมวิธี คือ 1. ไม่ไถ-หว่านน้ำตม 2. ไถ-หว่านน้ำตม 3. ไถ-ปักดำ ผลของการวิเคราะห์สมบัติทางกายภาพของดินหลังปลูกข้าวปีที่ 2 และ 3 พบว่าระบบการปลูกข้าวที่ไม่ไถ-หว่านน้ำตม หรือการไถ-หว่านน้ำตม มีผลต่อการปรับปรุงสมบัติทางกายภาพของดินเพียงเล็กน้อย อย่างไรก็ตามในปีที่ 3 ของการทดลอง การปลูกข้าวแบบไม่ไถพรวนดินจะมีค่าความพรุนรวมของดินลดลงเล็กน้อย ในขณะที่แปลงไถพรวนดิน ค่าความพรุนรวมของดินมีแนวโน้มลดลงอย่างชัดเจนตามความลึกของดิน ซึ่งถ้าการทดลองนี้ดำเนินไปมากกว่า 3 ปี ค่าความพรุนรวมของดินแปลงไม่ไถพรวนมีแนวโน้มสูงขึ้น และค่าความจุอากาศได้ของดินสูงขึ้นตามระดับความลึกของดิน การปลูกข้าวต่อเนื่องกันเป็นเวลา 3 ปี ทั้งในฤดูนาปีและนาปรัง ผลผลิตในกรรมวิธีที่ไม่มีการไถพรวนมีแนวโน้มสูงขึ้น โดยในปีที่ 3 ฤดูนาปรังให้ผลผลิตไม่แตกต่างทางสถิติกับกรรมวิธีที่ 2 ส่วนในฤดูนาปี การให้ผลผลิตยังแตกต่างอยู่กับทุกกรรมวิธีที่มีการไถ
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
วารสารวิชาการเกษตร