ผลของการให้ปุ๋ยในระบบน้ำต่อการดูดใช้ธาตุอาหาร การเจริญเติบโตผลผลิตและคุณภาพของลำไย

บทคัดย่อ

การให้ปุ๋ยในระบบน้ำกับลำไย (Dimocarpus longan Lour.) พันธุ์สีชมพู (cv. Sichompoo) อายุ 15 ปี ปลูกในดินร่วนเหนียวปนทราย ชุดดินห้างฉัตร (วงศ์ดิน clayey, mixed isohyperthermic Oxic Paleustults) ที่สถานีทดลองพืชสวนห้างฉัตร จ. ลำปาง ระหว่างเดือนตุลาคม พ.ศ. 2541 ถึงกันยายน พ.ศ. 2543 โดยใช้ระบบดูดจ่ายปุ๋ยแบบเวนจูรี่ และระบบการให้น้ำแบบมินิสปริงเกลอร์ รัศมีการให้น้ำครอบคลุม 75% ของพื้นที่ใต้ทรงพุ่ม วางแผนการทดลองแบบ RCB มี 10 ซ้ำ 4 กรรมวิธีๆ ละ 1 ต้น/ซ้ำ ประกอบด้วยการใส่ปุ๋ยทางดิน 1 อัตรา 900-375-1125 กรัม N-P2O5-K2O /ต้น/ปี และการให้ปุ๋ยในระบบน้ำ 3 อัตรา 300-125-375, 600-250-750 และ อัตรา 900-375-1125 กรัม N-P2O5-K2O /ต้น/ปี ในการศึกษาครั้งนี้พบว่าการให้ปุ๋ยในระบบน้ำอัตรา 600-250-750 กรัม N-P2O5-K2O/ต้น/ปี ให้ปริมาณการดูดใช้ธาตุอาหารไนโตรเจน ฟอสฟอรัสและโพแทสเซียม ปริมาณใบต่อต้น ปริมาณผลผลิตลำไย สูงกว่าการใส่ปุ๋ยทางดินอัตรา 900-375-1125 กรัม N-P2O5-K2O /ต้น/ปี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การให้ปุ๋ยในระบบน้ำอัตรา 900-375-1125 กรัม N-P2O5-K2O /ต้น/ปี ให้ปริมาณแอมโมเนียมในดิน สูงกว่ากรรมวิธีอื่นๆ การให้ปุ๋ยในระบบน้ำทุกอัตรา มีแนวโน้มให้ความเข้มข้นของคาร์โบไฮเดรตในใบ และะคุณภาพของผลผลิตลำไยดีกว่าใส่ปุ๋ยทางดิน