การกำหนดระดับความเหมาะสมของพื้นที่เพื่อการปลูกกล้วยน้ำว้า โดยใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์

บทคัดย่อ

การกำหนดระดับความเหมาะสมของพื้นที่เพื่อการปลูกกล้วยน้ำว้า โดยใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ ดำเนินการศึกษาในพื้นที่ อ. บางกระทุ่ม จ. พิษณุโลก ซึ่งเป็นแหล่งผลิตเดิมที่มีการแปรรูปและอุตสาหกรรม ขนาดใหญ่ แต่จำนวนพื้นที่และผลผลิตลดลง เนื่องจากการระบาดของโรคตายพราย (Fusarium wilt) และทรัพยากรการเกษตรเสื่อมโทรม เพื่อการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพื้นที่ในด้านต่างๆ อย่างคบวงจร เพื่อนำไปสู่การตัดสินใจแก้ไขปัญหาของเกษตรกรและการวิเคราะห์ รวมทั้งการวางแผนพัฒนาการเกษตร ดังนั้นการจัดทำระบบฐานข้อมูลระบบสารสนเทศทางภูมิศาสตร์ (geographic database) ด้วย Arc View GIS Version 3.2 ในรูปแบบจำลองเชิงพื้นที่ (space-time-map model) สามารถจำแนกพื้นที่และศึกษาพื้นที่ที่เหมาะสมต่อการเพาะปลูกและการบริหารจัดการปัจจัยการผลิต เพื่อรองรับความต้องการผลผลิตทางการค้าและอุตสาหกรรม จากตัวแปรทั้งหมด 17 ตัวแปร และจัดกลุ่มเป็นปัจจัยความเหมาะสม 5 ด้าน คือ คุณสมบัติของดิน สภาพภูมิประเทศ สภาพภูมิอากาศ แหล่งน่ำสนับสนุน และการตลาด ผลการศึกษาพบว่า อ. บางกระทุ่ม มีพื้นที่ส่วนใหญ่ไม่เหมาะสมต่อการปลูกกล้วยน้ำว้า (S4) 65,217.75 ไร่ (29.93%) รองลงมาเป็นพื้นที่เหมาะสมน้อย (S3) 62,738.25 ไร่ (28.79%) พื้นที่เหมาะสมปานกลาง (S2) 46,721.25 ไร่ (21.44%) และพื้นที่เหมาะสมมาก (S1) 36,020.25 ไร่ (16.53%) นอกนั้นถูกกำหนดให้เป็นพื้นที่มีข้อจำกัดในการใช้ประโยชน์ทางการเกษตร 7,212.50 ไร่ (3.31%)