การก่อโรคของเชื้อราที่สัมพันธ์กับโรคเน่ามันสำปะหลังและความผันแปร ทางพันธุกรรมของเชื้อรา
DOI:
https://doi.org/10.14456/thaidoa-agres.2022.20คำสำคัญ:
รากเน่า หัวเน่า, ลำต้นเน่า, ISSR, มันสำปะหลังบทคัดย่อ
มันสำปะหลัง (Manihot esculenta Crantz) เป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญชนิดหนึ่งของประเทศไทย โรครากเน่า หัวเน่า และลำต้นเน่า เป็นโรคที่เกิดจากเชื้อราและเป็นปัญหาหลักต่อการผลิตมันสำปะหลังในประเทศไทย งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการก่อโรคเน่าของเชื้อรา และประเมินความผันแปรทางพันธุกรรมของเชื้อรา โดยการสำรวจ และเก็บรวบรวมตัวอย่างมันสำปะหลังที่มีอาการรากเน่า หัวเน่า ลำต้นเน่า และเก็บดินบริเวณที่มีการเพาะปลูกมันสำปะหลังที่เป็นโรคที่ระดับความลึก 3 ระดับ ได้แก่ 0-20, 20-40 และ 40-60 ซม. จำแนกชนิดของเชื้อราด้วยลักษณะทางสัณฐานวิทยา และทดสอบการก่อโรคในมันสำปะหลังพันธุ์ระยอง 9 ด้วยเชื้อราสกุล Fusarium spp., Pythium spp. และ Neoscytalidium sp. จำนวน 12 ไอโซเลต พบว่า เชื้อรา Fusarium spp. และ Neoscytalidium sp. มีความสัมพันธ์กับการเกิดโรคกับมันสำปะหลังพันธุ์ระยอง 9 หลังการปลูกเชื้อ 5 เดือน เมื่อจำแนกชนิดของเชื้อราทั้ง 2 สกุลนี้ด้วยการวิเคราะห์ลำดับนิวคลีโอไทด์บริเวณ ITS rDNA และการวิเคราะห์ลำดับนิวคลีโอไทด์ของยีน RPB2 และ Tef -1a สำหรับการจำแนกเชื้อรา Fusarium species โดยจำแนกเป็นเชื้อรา N. dimidiatum, F. incarnatum และ F. solani สำหรับการศึกษาความผันแปรทางพันธุกรรมของเชื้อราด้วยเครื่องหมาย ISSR พบว่า เชื้อรา N. dimidiatum (20 ไอโซเลต) F. incarnatum (16 ไอโซเลต) และ F. solani (13 ไอโซเลต) มีความผันแปรทั้งภายในประชากรและระหว่างประชากรของเชื้อราจากพื้นที่ปลูกมันสำปะหลังแหล่งต่าง ๆ
เอกสารอ้างอิง
จินตนา อันอาตม์งาม. 2562. เทคนิควิจัยเชื้อราสาเหตุโรคพืช. สำนักพิมพ์ศูนย์ส่งเสริมและฝึกอบรมการเกษตรแห่งชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน นครปฐม. 166 หน้า.
ชนม์นิภา ดีวงษ์. วนิดา ธรรมธุระสาร และจินตนา อันอาตม์งาม. 2564. การประเมินความผันแปรทาง พันธุกรรมของเชื้อรา Sarocladium oryzae สาเหตุโรคกาบใบเน่าสายพันธุ์ต่างๆ ในประเทศไทย ด้วยเครื่องหมาย ISSR. ว.วิทยาศาสตร์เกษตรและการจัดการ. 4(1): 13-20.
ชาติชาย ศิริพัฒน์. 2557. รากเน่าหัวเน่าระบาดหนักในไร่มันสำปะหลัง. แหล่งข้อมูล:http://www.thairath.co.th/content/442798. สืบค้น: 19 มีนาคม 2564.
ฐิติมา วีระศิลป์. 2542. โรคมันสำปะหลังพืชทองคำใต้แผ่นดินมันสำปะหลัง. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพฯ. 41-121 หน้า.
เบญจพล ศรีทองคํา. 2559. ลักษณะทางสัณฐานวิทยาและอณูวิทยาของเชื้อรา Fusarium species ที่แยกจากพืชเป็นโรค. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต ภาควิชาโรคพืชคณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ นครปฐม. 126 หน้า.
พรปวีณ์ ธิวัฒน์วรานิกุล ภาณุวัฒน์ มูลจันทะ วรรณวิไล อินทนู และจินตนา อันอาตม์งาม. 2561. การวิเคราะห์ลายพิมพ์ดีเอ็นเอและการก่อให้เกิดโรคเน่าแห้ง-เน่าดำมันสำปะหลังที่เกิดจากเชื้อรา Fusarium solani และ Neoscytalidium hyalinum. ว.วิทยาศาสตร์เกษตรและการจัดการ. (2): 22-34.
พรปวีณ์ ธิวัฒน์วรานิกุล ภาณุวัฒน์ มูลจันทะ วรรณวิไล อินทนู และจินตนา อันอาตม์งาม. 2562. การจำแนกชนิดและการก่อโรคของเชื้อราสาเหตุโรคหัวเน่ารากเน่าและต้นเน่าของมันสำปะหลัง. ว. เกษตรพระจอมเกล้า. 37(2): 239-249.
พรพิมล อธิปัญญาคม สุณีรัตน์ สีมะเดื่อ ชนินทร ดวงสอาด และอมรรัชฏ์ คิดใจเดียว. 2562. การศึกษาเชื้อสาเหตุโรคโคนเน่าและรากเน่าของมันสำปะหลังโดยใช้ลักษณะทางสัณฐานวิทยาและข้อมูลทางชีวโมเลกุล. ว.วิชาการเกษตร. 37(3): 307-319.
ศูนย์วิจัยพืชไร่นครสวรรค์. 2554. ระวัง...การระบาดของโรคในมันสำปะหลัง. แหล่งข้อมูล: http://nsfcrcnews.blogspot.com/2011/06/blog-post.html. สืบค้น : 23 กุมภาพันธ์ 2564.
สุทธิสา ดัชนีย์. 2558. การระบุเชื้อราสาเหตุโรคต้นและรากเน่าดำของมันสำปะหลัง. วิทยานิพนธ์ ปริญญา วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาเทคโนโลยีการผลิตพืช, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี. 130 หน้า.
สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. 2564. มันสำปะหลังโรงงาน : ข้อมูลการผลิตสินค้าเกษตร ปี 2564. แหล่งข้อมูล: https://www.oae.go.th. สืบค้นเมื่อ: 10 มีนาคม 2565.
อมรรัตน์ ภู่ไพบูลย์. 2556. พืชที่เป็นโรคไฟทอปธอรา. เอกสารวิชาการ สำนักวิจัยพัฒนาการอารักขาพืช. กรมวิชาการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. กรุงเทพฯ. 189 หน้า.
Boas, S.A.V., S.A.S.D. Oliveira., C.A.D. Braganca., J.B. Ramos and E.J.D. Oliveira. 2017. Survey of fungi associated with cassava root rot from different producing regions in Brazil. Sci. agric. 74(1): 60-67.
Charaensatapon, R., T. Saelee, U. Chulkod and S. Cheadchoo. 2014. Phytophthora Root and Tuber of cassava in Thailand. Field and renewable energy crops research institute. Department of agriculture, Thailand. In Proceedings of 5th Asian Conference on Plant Pathology. Chiang Mai, Thailand. 3-6 November.
Felsenstein, J. 1985. Confidence limits on phylogenies: An approach using the bootstrap. Evolution. 39(4): 783-791.
Geiser, D.M., M. del Mar Jimenez Gasco, S. Kang, I. Makalowska, N. Veeraraghavan, T.J. Ward, N.Zhang, G.A. Kuldau and K.O' donnell. 2004. FUSARIUM-ID v. 1.0: DNA sequence database for identifying Fusarium. Eur. J. Plant. Pathol. 110 (5-6): 473-479.
Hofstetter, V., M. Jolanta, K. Frank and L. François. 2007. Phylogenetic comparison of protein-coding versus ribosomal RNA-coding sequence data: A case study of the Lecanoromycetes (Ascomycota). Mol. Phylogenet Evol. 44(1). 412–426.
Larkin, M.A., G. Blackshields, N.P. Brown, R. Chenna, P.A. McGettigan, H. McWilliam, F. Valentin, I.M. Wallace, A. Wilm, R. Lopez, J.D. Thompson, T.J. Gibson and D.G. Higgins. 2007. ClustalW and ClustalX version 2. Bioinformatics 23(21): 2947-2948.
Msikita, W., B. James, M. Ahounou, H. Baimey, B.G. Facho and R. Fagbemissi. 1998. Discovery of new diseases of cassava in West Africa. Tropical Agriculture. 75 (1/2): 58-63.
Nei, M. and S. Kumar. 2000. Molecular Evolution and Phylogenetics. Oxford University Press, New York. 348 p.
Onyeka, T.J., E.J.A. Ekpo and A.G.O. Dixon. 2004. Cassava root rot disease in West Africa: Review of recent literature and the field situation in Nigeria. In Root crops in the 21st century, pp. 584-588. In: Proceedings of the 7th Triennial Symposium of the International Society of the Tropical Root Crops Africa Branch (ISTRC-AB). ISTRC-AB/IITA. Ibadan, Nigeria.
Sneath, P.H.A. and R.R. Sokal. 1973. Numerical Taxonomy. The Principles and Practice of Numerical Classification. WF Freeman & Co., San Francisco. 573 p.
Tamura, K., G. Stecher, and S. Kumar 2021. MEGA 11: Molecular Evolutionary Genetics Analysis Version 11. Mol. Biol. Evol. 38(7): 3022–3027.
White, T.J., T. Bruns, S. Lee and J.W. Taylor. 1990. Amplification and direct sequencing of fungal ribosomal RNA genes for phylogenetics. pp. 315-322. In: PCR protocols: A Guide to Methods and Applications. Academic Press, New York,
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 วารสารวิชาการเกษตร

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
วารสารวิชาการเกษตร