ผลของการให้คำปรึกษากลุ่มแบบเสริมสร้างแรงจูงใจต่อการรับรู้ความสามารถแห่งตนและการเลิกสูบบุหรี่ของผู้ป่วยโรคจิตจากสารเสพติด

บทคัดย่อ

การวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบระดับคะแนนการรับรู้ความสามารถแห่งตนในการเลิกสูบบุหรี่และสัดส่วนจำนวนผู้เลิกสูบบุหรี่ ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยโรคจิตจากสารเสพติดและมีโรคร่วมติดบุหรี่ จำนวน 30 คน จับคู่รายบุคคล (Matched subjects) เข้ากลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 15 คน กลุ่มควบคุมได้รับการดูแลแบบปกติ และกลุ่มทดลองได้รับการดูแลแบบปกติร่วมกับการให้คำปรึกษาแบบเสริมสร้างแรงจูงใจในการเลิกบุหรี่ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1)โปรแกรมการให้คำปรึกษาแบบเสริมสร้างแรงจูงใจในการเลิกบุหรี่ 2) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป 3) แบบประเมินการรับรู้ความสามารถแห่งตนในการเลิกบุหรี่ มีค่าความเที่ยงตรงตามเนื้อหา เท่ากับ 0.67 - 1.00 และค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ .84 และ 4) แบบสอบถามเกี่ยวกับการเลิกบุหรี่ วิเคราะห์ข้อมูลสถิติเชิงพรรณนา เปรียบเทียบข้อมูลด้วย สถิติ paired t-test สถิติ independent t-test และสถิติ fisher’s exact test

ผลการวิจัย พบว่ากลุ่มทดลอง มีค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ความสามารถแห่งตนในการเลิกสูบบุหรี่หลังให้คำปรึกษากลุ่มสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) เมื่อเปรียบเทียบภายในกลุ่มทดลอง พบว่าค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ความสามารถแห่งตนในการเลิกสูบบุหรี่ หลังทดลองสูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) และระยะติดตาม 1 เดือนสัดส่วนจำนวนผู้เลิกบุหรี่ในกลุ่มทดลองมีสัดส่วนจำนวนผู้เลิกสูบบุหรี่ สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
(p < .05)