ความแตกต่างของสมบัติดินในพื้นที่การใช้ที่ดินที่แตกต่างกันบริเวณลุ่มน้้าแม่ค้ามี จังหวัดแพร่

บทคัดย่อ

การศึกษาความผันแปรของสมบัติดินในพื้นที่การใช้ที่ดินที่แตกต่างกันในพื้นที่ลุ่มน้าแม่คามี จังหวัดแพร่ ประกอบด้วยสวนป่าสัก สวนหลังบ้าน สวนยางพารา ไร่ข้าวโพด และหย่อมป่า โดยเก็บตัวอย่างดินบน (ระดับความลึกจากผิวหน้าดิน 0-5 เซนติเมตร) และดินล่าง (ระดับความลึกจากผิวหน้าดิน 20-25 เซนติเมตร) เก็บตัวอย่างดินพื้นที่ละ 3 จุด รวม 15 ตัวอย่าง เพื่อวิเคราะห์สมบัติดินทางกายภาพและทางเคมี และความสัมพันธ์ระหว่างสมบัติดินของรูปแบบการใช้ที่ดินที่แตกต่างกัน ผลการศึกษาพบว่า ดินบนมีค่าเฉลี่ยความแข็งของดิน 23.02 เซนติเมตร ความชื้นในดินร้อยละโดยน้าหนัก 13.82 ความหนาแน่นรวมของดิน 1.12 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร และค่า pH 5.84 ส่วนดินล่างมีค่าเฉลี่ยความแข็งของดิน 23.96 เซนติเมตร ความชื้นในดินร้อยละโดยน้าหนัก 16.62 ความหนาแน่นรวมของดิน 1.15 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร และค่า pH 5.86 ซึ่งดินล่างมีความแข็งและความหนาแน่นสูงกว่าดินบนเล็กน้อย และมีความชื้นดินสูงกว่า ส่วน pH มีปฏิกิริยาดินเป็นกรดทั้งดินบนและดินล่าง ส่วนผลจากการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างสมบัติดินในรูปแบบการใช้ที่ดินที่แตกต่างกัน พบว่า การใช้ที่ดินส่งผลต่อสมบัติทางกายภาพและเคมีของดินในแต่ละระดับความลึกที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยหย่อมป่ามีสมบัติดินที่ดีและคงสภาพธรรมชาติไว้ได้มาก ส่วนสวนในบ้านมีความอุดมสมบูรณ์ของดินสูงจากการจัดการของมนุษย์ ส่วนสวนยางพารามีสมบัติดินปานกลางสามารถรองรับการปลูกยางพาราได้ แต่ไม่อุดมสมบูรณ์เท่ากับหย่อมป่าและสวนหลังบ้าน ต้องมีการจัดการดินเพื่อเติมอินทรียวัตถุและปุ๋ยฟอสฟอรัสเพื่อให้ผลผลิตยาง ในขณะที่ไร่ข้าวโพดและสวนป่าสักแสดงถึงปัญหาดินเสื่อมโทรม