ประสบการณ์และการรับมือของครูในสถานศึกษาต่อสถานการณ์ฉุกเฉินทางสุขภาพในโรงเรียน: การศึกษาเชิงปรากฏการณ์วิทยา

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงคุณภาพแนวปรากฏการณ์วิทยาเชิงพรรณนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อบรรยายและทำความเข้าใจประสบการณ์ชีวิตจริงของครูในโรงเรียน ต่อสถานการณ์ฉุกเฉินทางสุขภาพในโรงเรียน คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลตามคุณสมบัติและแบบลูกโซ่ จากครูในโรงเรียนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาจังหวัดอุตรดิตถ์ที่เคยเผชิญกับภาวะฉุกเฉินทางสุขภาพในโรงเรียนอย่างน้อย 1 ครั้ง จำนวน 18 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้างรายบุคคล โดยใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างที่พัฒนาขึ้นเฉพาะสำหรับการศึกษานี้ และผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่านด้วยดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ (IOC = 0.67–1.00) ระยะเวลาสัมภาษณ์เฉลี่ย 56.4 นาที วิเคราะห์ข้อมูลตามวิธีการของ Colaizzi 7 ขั้นตอน และตรวจสอบความน่าเชื่อถือตามเกณฑ์ของ Lincoln and Guba ผลการวิจัยพบ 5 ประเด็นหลัก ได้แก่ (1) ความตื่นตระหนกและความสับสนในช่วงวิกฤต (2) การกระทำโดยสัญชาตญาณและประสบการณ์สะสม (3) ช่องว่างระหว่างความรู้เชิงทฤษฎีกับทักษะเชิงปฏิบัติ (4) สิ่งสนับสนุนที่มีอยู่และช่องว่างของระบบสนับสนุนในโรงเรียน และ (5) ความต้องการ ปัญหาอุปสรรค และความคาดหวังจากระบบสุขภาพ โครงสร้างพื้นฐานของปรากฏการณ์พบว่าครูถูกวางไว้ในฐานะผู้ตอบสนองด่านแรกโดยขาดความพร้อมทั้งด้านความรู้ ทักษะ อุปกรณ์ และระบบสนับสนุน แม้จะพบสิ่งสนับสนุนบางประการที่มีอยู่แล้วในระบบปัจจุบันซึ่งควรได้รับการต่อยอด ก่อให้เกิดผลกระทบทางจิตใจที่ยาวนานและความต้องการพัฒนาศักยภาพอย่างเร่งด่วนผ่านโปรแกรมที่ออกแบบโดยพยาบาลฉุกเฉินผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งควรครอบคลุมทักษะการประเมินอาการเบื้องต้นก่อนตัดสินใจ และแนวปฏิบัติด้านความละเอียดอ่อนทางเพศในการปฐมพยาบาลนักเรียนต่างเพศ ข้อค้นพบนี้เป็นรากฐานสำหรับการพัฒนาโปรแกรมฝึกอบรมเชิงปฏิบัติที่ตรงกับความต้องการจริงของครู และการกำหนดนโยบายด้านความปลอดภัยทางสุขภาพในโรงเรียนของประเทศไทย