ผลของแป้งมันสำปะหลังต่อคุณสมบัติทางกายภาพเคมี และประสาทสัมผัสของ ผลิตภัณฑ์ปลาเส้นจากปลาช่อนจังหวัดสิงห์บุรี

Main Article Content

สุวรนี ปานเจริญ
ปิยาพัชร จันทร์สุข

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของแป้งมันสำปะหลังต่อคุณสมบัติทางกายภาพเคมี และประสาทสัมผัสของของผลิตภัณฑ์ปลาเส้นจากปลาช่อนจังหวัดสิงห์บุรี โดยศึกษาปริมาณแป้งมันสำปะหลัง ร้อยละ 5, 15, 25 และ 35 ของน้ำหนักปลา พบว่าการใส่ปริมาณแป้งมันสำปะหลังเพิ่มขึ้นส่งผลทำให้ผลิตภัณฑ์มีค่าสี L*, a* และ b* มีค่าเพิ่มขึ้น ส่วนปริมาณน้ำอิสระและความชื้นมีค่าลดลง โดยผลิตภัณฑ์ที่ใส่ปริมาณแป้งมันสำปะหลังร้อยละ 35 ของน้ำหนักปลา มีปริมาณน้ำอิสระและความชื้นน้อยที่สุด (p≤0.05) การใส่ปริมาณแป้งมันสำปะหลังเพิ่มขึ้นส่งผลทำให้ผลิตภัณฑ์มีค่าความแข็ง ความเหนียวคล้ายยาง และความยากในการเคี้ยวมากขึ้น แต่มีค่าความยืดหยุ่นและการคืนตัวกลับน้อยลง โดยผลิตภัณฑ์ที่ใส่ปริมาณแป้งมันสำปะหลังร้อยละ 35 ของน้ำหนักปลา มีค่าความแข็ง ความเหนียวคล้ายยาง และความยากในการเคี้ยวมากที่สุด แต่มีความยืดหยุ่นและการคืนตัวน้อยที่สุด  (p<0.05) จากการทดสอบทางประสาทสัมผัสกับผู้บริโภค พบว่าการใส่ปริมาณแป้งมันสำปะหลังเพิ่มขึ้นส่งผลต่อคะแนนความชอบด้านลักษณะปรากฏ สี รสชาติ เนื้อสัมผัส และความชอบโดยรวมมีคะแนนลดลง ปริมาณแป้งมันสำปะหลังที่เหมาะสมที่ใส่ในผลิตภัณฑ์ปลาเส้นจากปลาช่อนจังหวัดสิงห์บุรี คือ ร้อยละ 15 ของน้ำหนักปลา ผลิตภัณฑ์มีค่าสี L*, a*, b* เท่ากับ 51.94, 0.23, 10.43 ตามลำดับ ปริมาณน้ำอิสระ เท่ากับ 0.95 ปริมาณความชื้น ร้อยละ 36.84 มีคุณลักษณะเนื้อสัมผัส ได้แก่ ความแข็ง ความยืดหยุ่น การเกาะรวมตัว ความเหนียวคล้ายยาง ความยากในการเคี้ยว และการคืนตัวกลับ เท่ากับ 18,196.02 กรัม, 0.97, 0.87, 8,598.23, 9,826.74 และ 0.42 ตามลำดับ โดยผู้บริโภคให้คะแนนความชอบต่อผลิตภัณฑ์ในด้านลักษณะปรากฏ สี รสชาติ และความชอบโดยรวม อยู่ในระดับความชอบปานกลาง (7.30-7.87 คะแนน)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ปานเจริญ ส., & จันทร์สุข ป. (2022). ผลของแป้งมันสำปะหลังต่อคุณสมบัติทางกายภาพเคมี และประสาทสัมผัสของ ผลิตภัณฑ์ปลาเส้นจากปลาช่อนจังหวัดสิงห์บุรี. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 1(1), 57–65. สืบค้น จาก https://li01.tci-thaijo.org/index.php/jstcrru/article/view/254086
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

อรวรรณ แท่งทอง. (2561). การพัฒนาระบบสารสนเทศด้านการตลาดเพื่อส่งเสริมผลิตภัณฑ์จากปลาช่อนแม่ลาอำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 5(2), 253-266.

ศิริลักษณ์ รอตยันต์. ฮือก๊วย. (2554). ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลา และเย็นตาโฟ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แสงแดด.

กล้าณรงค์ ศรีรอต และเกื้อกูล ปิยะจอมขวัญ. (2561). เทคโนโลยีของแป้ง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

Kim, J. M., & Lee, C. M., (1987). Effect of starch of textural properties of surimi gel. Journal of Food Science, 59, 1002-1008.

ไพโรจน์ วิริยจารี. (2545). การประเมินทางประสาทสัมผัส (Sensory Evaluation) (พิมพ์ครั้งที่1). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ศิริบุญ พูลสวัสดิ์. (2540). ศึกษาความเปลี่ยนแปลงของค่าวอเตอร์แอคติวิตีในระหว่างการเก็บผลไม้แห้ง. กรมวิทยาศาสตร์บริการ, 1-45.

Sugitha, I. M., Suparthana, I. P., and Samanta, P. N., (2019). Fish and seaweed (Eucheuma cotonii) meatball for reducing constipation effect. In AIP Conference Proceedings, 2155(020057), 1-7.

Hizukuri, S., (1988). Recent advances on molecular structure of starch. Journal of Japan Society Starch Science, 31, 185.

สุภางค์ เรืองฉาย. (2552). การพัฒนาและการศึกษาอายุการเก็บรักษาลูกชิ้นหมูผสมเห็ดหอม. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, 29(3), 84-101.

อรทัย เปี่ยมปรีดา และ จิราพร รุ่งเลิศเกรียงไกร. (2549). การผลิตลูกชิ้นปลาจากเนื้อปลาสองชนิด.วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 33(1), 35-44.