ความหลากชนิดของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกในน้ำตกธาราเอราวัณ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาความหลากหลายชนิดของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกในพื้นที่น้ำตกธาราเอราวัณ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์ โดยทำการเก็บข้อมูลเป็นระยะเวลาทั้งสิ้น 6 เดือน จำนวน 3-4 วันต่อเดือน โดยทำการเดินสำรวจทั้งกลางวันและกลางคืนเป็นระยะทาง 1,500 เมตร พบว่า สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกจำนวน 14 ชนิด จาก 5 วงศ์ ได้แก่ วงศ์คางคก (Bufonidae) 1 ชนิด วงศ์อึ่ง (Microhylidae) 5 ชนิด วงศ์กบ-เขียด (Dicroglossidae) 5 ชนิด วงศ์กบแท้ (Ranidae) 2 ชนิด และวงศ์ปาด (Rhacophoridae) 1 ชนิด มีค่าดัชนีความหลากชนิด Shannon-Wiener index (H’) = 2.40 ในจำนวนนี้เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าพุทธศักราช 2535 จำนวน 1 ชนิด และสถานภาพด้านการอนุรักษ์ตามการจัดลำดับของ IUCN พบชนิดพันธุ์ใกล้ถูกคุกคาม (Near Threatened) จำนวน 2 ชนิด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)
เอกสารอ้างอิง
Cobet, G.B., & Hill, J.E. (1992). The mammals of the Indomalayan region. Oxford: Natural History Museum and OUP Press.
กัลยาณี บุญเกิด, และไสว วังหงษา. (2546). ความหลากหลายของค้างคาวในประเทศไทย. กลุ่มงานวิจัยสัตว์ป่า สำนักอนุรักษ์สัตว์ป่า กรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่าและพันธุ์พืช.
บุษบง กาญจนสาขา. (2546). การติดตามศึกษาความชุกชุมและการแพร่กระจายของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ ในพื้นที่ป่าคลองแสง จ. สุราษฎร์ธานี. กลุ่มงานวิจัยสัตว์ป่า สำนักอนุรักษ์สัตว์ป่า กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช.
Stebins, R.C., & Cohen, N.W. (1995). A Natural History of Amphibians. New jersey: Princeton University Press.
Goin, Coleman J., & Goin, Olive B. (1971). Introduction to herpetology. San Francisco, CA: W.H. Freeman and Co..
Vitt, L. J., & Caldwell, J. P. (2013). Herpetology: an introductory biology of amphibians and reptiles. San Diego: Academic press.
วีรยุทธ์ เลาหะจินดา. (2552). วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ธัญญา จั่นอาจ. (2546). คู่มือสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกในเมืองไทย. กรุงเทพฯ: ด่านสุธาการพิมพ์.
ปิยวรรณ นิยมวัน, ไพรวัลย์ ศรีสม, และปริญญา ภวังค์คะนันทน์. (2562). สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักภาพพิมพ์.
Makchai, S., Chuaynkern, Y., Safoowong, M., Chuachat, C., & Michael Cota. (2020). Amphibians in Northern Thailand. Natural History Museum, Natural History Research Department.
Inger, R. F. (1966). The systematics and Zoogeography of the Amphibian of Borneo. Chicago: Fild Museum of Natural History.
Taylor, E. H. (1962). The Amphibian fauna of Thailand. The University of Kansas science bulletin, 43, 265-599.
Krebs, C.J. (1999). Ecological Methodology. 2nd Edition. California: Benjamin Cummings.
กลุ่มงานวิจัยสัตว์ป่า สำนักอนุรักษ์สัตว์ป่า. (2557). พระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535. กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช.
International Union for Conservation of Nature and Natural Resources. (2023). The IUCN Red List of Threatened Species. Version 2022-2. Retrieved from https://www.iucnredlist.org
กรมป่าไม้. (2566). ทะเบียนป่าชุมชน. ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
ธรรมนูญ เต็มไชย, สุชาดา ป้านจันทร์, และคณะ. (2560). รายงานการสำรวจสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกในอุทยานแห่งชาติกุยบุรี. วารสารนภาเพชร Journal of Thailand National Parks Research, 1, 104-110.
อัจฉราพรรณ์ คำแก้ว, วุฒิ ทักษิณธรรม, และสุพร พลพันธ์. (2654). ชนิดและความชุกชุมของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก กลุ่มกบ ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารวิชาการซายน์เทค มรภ.ภูเก็ต, 5(1), 1-11.
