ผลของการฝึกความเร็วอดทนโดยใช้แรงต้านแบบยางยืดเปรียบเทียบกับการฝึกแบบการวิ่งต่อสมรรถภาพแอโรบิกและแอนแอโรบิกในนักกีฬาฟุตซอลเยาวชน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการฝึกความเร็วอดทนโดยใช้แรงต้านจากยางยืดและการฝึกความเร็วอดทนด้วยการวิ่งที่มีต่อสมรรถภาพด้านแอโรบิกและแอนแอโรบิกในนักกีฬาฟุตซอลเยาวชน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาฟุตซอลเยาวชน อายุ 16–18 ปี จำนวน 32 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 16 คน ด้วยวิธีการสุ่มแบบจับคู่ กลุ่มที่ 1 ฝึกความเร็วอดทนโดยใช้แรงต้านจากยางยืด และกลุ่มที่ 2 ฝึกความเร็วอดทนด้วยการวิ่ง ทั้งสองกลุ่มฝึกเป็นเวลา 4 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 ครั้ง ที่ความเข้มข้นประมาณ 85% ของความเร็วสูงสุดในการวิ่งสปรินต์ การทดสอบสมรรถภาพแอโรบิกใช้แบบทดสอบ Multistage Fitness Test (Beep Test) และสมรรถภาพแอนแอโรบิกใช้แบบทดสอบ Running-Based Anaerobic Sprint Test (RAST) ประกอบด้วยตัวแปรความสามารถแอนแอโรบิก กำลังสูงสุด และดัชนีความล้า วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ Paired t-test และ Independent t-test กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มที่ฝึกความเร็วอดทนโดยใช้แรงต้านจากยางยืดมีการพัฒนาความสามารถแอนแอโรบิก (p = 0.005) และดัชนีความล้า (p = 0.021) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ขณะที่กลุ่มฝึกความเร็วอดทนด้วยการวิ่งไม่พบการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญในตัวแปรดังกล่าว เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มหลังการฝึก ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทุกตัวแปร (p > 0.05) สรุปได้ว่า การฝึกความเร็วอดทนโดยใช้แรงต้านจากยางยืดสามารถพัฒนาความสามารถแอนแอโรบิกและลดดัชนีความล้าได้ภายในกลุ่ม อย่างไรก็ตาม ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่ามีประสิทธิผลเหนือกว่าการฝึกความเร็วอดทนด้วยการวิ่ง เนื่องจากไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างกลุ่ม จึงควรมีการศึกษาเพิ่มเติมโดยใช้ระยะเวลาการฝึกที่ยาวขึ้นและกลุ่มตัวอย่างที่มากขึ้น