ผลของการออกกำลังกายด้วย TRX แบบหนักสลับเบาความเข้มข้นสูงที่มีผลต่อองค์ประกอบของร่างกาย พลังของกล้ามเนื้อ และความแข็งแรงของกล้ามเนื้อในนักศึกษา

บทคัดย่อ

ภาวะการมีกิจกรรมทางกายไม่เพียงพอในนักศึกษามหาวิทยาลัยส่งผลให้สมรรถภาพทางกายลดลงและองค์ประกอบร่างกายเปลี่ยนแปลงไปในทางลบ จึงจำเป็นต้องมีรูปแบบการออกกำลังกายที่มีประสิทธิภาพและใช้เวลาน้อย หลักฐานปัจจุบันชี้ว่า TRX และ HIIT สามารถพัฒนาความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ สมรรถภาพหัวใจและหลอดเลือด และองค์ประกอบร่างกายได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดย HIIT ให้ผลใกล้เคียงหรือดีกว่าการออกกำลังกายแบบต่อเนื่องที่ความหนักปานกลางในระยะเวลาที่สั้นกว่า การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกออกกำลังกายด้วยสายแรงต้าน TRX ร่วมกับการฝึกแบบช่วงความเข้มข้นสูง ต่อองค์ประกอบของร่างกาย ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ และพลังของกล้ามเนื้อในนักศึกษามหาวิทยาลัย การวิจัยใช้รูปแบบการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่ม โดยมีกลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชายสุขภาพดี อายุระหว่าง 18–25 ปี จำนวน 40 คน ซึ่งได้รับการสุ่มแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มทดลอง (n = 20) และกลุ่มควบคุม (n = 20) ดำเนินการทดลองเป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ โดยฝึกสัปดาห์ละ 3 ครั้ง กลุ่มทดลองเข้าร่วมโปรแกรมการฝึก HIIT-TRX ที่ได้รับการออกแบบอย่างเป็นระบบ ซึ่งประกอบด้วยการฝึกแรงต้านโดยใช้น้ำหนักตัวร่วมกับการออกกำลังกายแบบพลัยโอเมตริก ส่วนกลุ่มควบคุมดำเนินกิจกรรมทางกายตามปกติ ตัวแปรที่ศึกษา ได้แก่ องค์ประกอบของร่างกาย ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ และพลังกล้ามเนื้อ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบผสม (Mixed-design ANOVA) โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ p < 0.05 ผลการศึกษาพบว่า ภายหลังการฝึก กลุ่มทดลองมีความแข็งแรงของกล้ามเนื้อและพลังของกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) ขณะที่กลุ่มควบคุมไม่พบการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ อย่างไรก็ตาม ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างกลุ่มในด้านองค์ประกอบของร่างกาย (p > 0.05) สรุปผลการวิจัยโปรแกรมการฝึกความเข้มข้นสูงด้วยสายแรงต้านTRX ร่วมกับการฝึกพลัยโอเมตริกเป็นเวลา 8 สัปดาห์ สามารถพัฒนาสมรรถภาพของระบบประสาทและกล้ามเนื้อ โดยส่งผลให้ความแข็งแรงสัมพันธ์และพลังของกล้ามเนื้อส่วนล่างในนักศึกษามหาวิทยาลัยเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงในระยะสั้นนี้เป็นผลจากการปรับตัวของประสาทสั่งการ อย่างไรก็ตามรูปแบบการฝึกดังกล่าวยังไม่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของร่างกาย ซึ่งอาจมีข้อจำกัดด้านระยะเวลาและปัจจัยด้านโภชนาการที่ต้องควบคุมเพิ่มเติม การวิจัยครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่ารูปแบบการฝึกผสมผสานดังกล่าวเป็นแนวทางที่มีประสิทธิภาพและเอื้อต่อข้อจำกัดด้านเวลาในการเสริมสร้างสมรรถภาพทางกายเชิงการทำงานในกลุ่มวัยผู้ใหญ่ตอนต้น