ผลการฝึกแบบผสมผสานที่มีต่อสมรรถภาพทางกายในนักกีฬาฟุตบอลชาย มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกแบบผสมผสานที่มีต่อสมรรถภาพทางกายในนักกีฬาฟุตบอลชายมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้เป็นนักฟุตบอลชายมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ จำนวน 30 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง แบ่งออกเป็นกลุ่มควบคุม 15 คน และกลุ่มทดลอง 15 คน โดยกลุ่มควบคุมทำการฝึกซ้อมด้วยโปรแกรมฝึกฟุตบอลตามปกติ ส่วนกลุ่มทดลองทำการฝึกซ้อมด้วยโปรแกรมฝึกฟุตบอลตามปกติควบคู่กับโปรแกรมการฝึกแบบผสมผสาน เป็นระยะเวลา 6 สัปดาห์ 3 วันต่อสัปดาห์ วันละ 2 ชั่วโมง (16.30 – 18.30 น.) ทดสอบอัตราการเต้นของหัวใจขณะพัก ความเร็ว ความแข็งแรงของขา ความอ่อนตัว และพลังกล้ามเนื้อขาก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และสัปดาห์  ที่ 6 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ (One-Way Analysis of Variance with Repeated Measures) เปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่ เมื่อพบความแตกต่างจะใช้การวิเคราะห์เป็นรายคู่ด้วยวิธีของตูกี (Tukey) กำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ผลการวิจัยพบว่าหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 6 นักฟุตบอลกลุ่มทดลอง มีอัตราการเต้นของหัวใจขณะพัก ความอ่อนตัว และพลังกล้ามเนื้อขา ดีขึ้นกว่าก่อนการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 จากผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าการฝึกแบบผสมผสานมีประสิทธิภาพในการพัฒนาอัตราการเต้นของหัวใจขณะพัก ความอ่อนตัว และพลังกล้ามเนื้อขาในนักฟุตบอลได้