ปฏิกิริยาต่อโรคแส้ดำของโคลนอ้อยดีเด่น โคลนอ้อยชุดปี 2560 สำหรับสภาพชลประทานและน้ำเสริม ปฏิกิริยาต่อโรคแส้ดำโคลนอ้อยชุดปี 2560
Main Article Content
บทคัดย่อ
โรคแส้ดำอ้อยเป็นโรคที่พบการระบาดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันและมีแนวโน้มการระบาดที่รุนแรงเพิ่มขึ้นทุกปี การศึกษาปฏิกิริยาต่อโรคแส้ดำของโคลนอ้อยดีเด่น โคลนอ้อยชุดปี 2560 สำหรับสภาพชลประทานและน้ำเสริม เพื่อทดสอบปฏิกิริยาต่อโรคแส้ดำในโคลนอ้อยชุดปี 2560 วางแผนการทดลองแบบ RCBD จำนวน 3 ซ้ำ ทดสอบกับอ้อยจำนวน 9 โคลน โดยมี พันธุ์ LK92-11 (Resistant check) Marcos (Susceptible check) และ กวก.ขอนแก่น 3 เป็นพันธุ์เปรียบเทียบ ดำเนินการที่ศูนย์วิจัยพืชไร่สุพรรณบุรี โดยวิธีการแช่ท่อนพันธุ์อ้อยในสารแขวนลอยสปอร์ของเชื้อรา Sporisorium scitamineum (Syd.) สาเหตุของโรคแส้ดำอ้อย บ่มไว้ 1 คืน และปลูกทดสอบ ประเมินการเกิดโรคทุก ๆ 1 เดือน และเก็บเกี่ยวผลผลิตที่อายุ 12 เดือน ไว้ตอ 1 ครั้ง ผลการทดลองพบว่า โคลนอ้อยดีเด่นชุดปี 2560 อ้อยโคลน UT17-274 มีการเกิดโรคแส้ดำน้อยที่สุดทั้งในอ้อยปลูกและอ้อยตอ 8.4 และ 48.1 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ มีปฏิกิริยาต้านทานปานกลางในอ้อยปลูก และมีปฏิกิริยาอ่อนแอปานกลางในอ้อยตอ ขณะที่ พันธุ์ LK92-11 มีปฏิกิริยาอ่อนแอปานกลาง ทั้งในอ้อยปลูกและอ้อยตอ และ กวก.ขอนแก่น 3 มีปฏิกิริยาอ่อนแอปานกลางในอ้อยปลูก และ มีปฏิกิริยาอ่อนแอต่อโรคแส้ดำในอ้อยตอ ด้านผลผลิตในอ้อยปลูก อ้อยโคลน UT17-274 ให้ผลผลิตมากที่สุด 23.9 ตันต่อไร่ และ ผลผลิตในอ้อยตอ17.9 ตันต่อไร่ การศึกษาปฏิกิริยาต่อโรคแส้ดำนี้จะถูกนำไปประกอบการคัดเลือกพันธุ์อ้อยในขั้นเปรียบเทียบมาตรฐาน ก่อนที่จะเข้าสู่ขั้นเปรียบเทียบในไร่เกษตรกร ในขั้นตอนการปรับปรุงพันธุ์ต่อไป
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information...
เอกสารอ้างอิง
วันทนีย์ อู่วานิชย์ สุนี ศรีสิงห์ และอนุสรณ์ กุศลวงศ์. (2528). การประเมินความเสียหายของผลผลิตอ้อยเนื่องจากโรคแส้ดำ. ใน รายงานผลงานวิจัย พ.ศ. 2828. (น. 1446-1456) กองโรคพืชและจุลชีววิทยา กรมวิชาการเกษตร.
วันทนีย์ อู่วาณิชย์ สุนีย์ ศรีสิงห์ อนุสรณ์ กุศลวงศ์. (2534). การศึกษาโรคแส้ดำของอ้อย. ใน การประชุมวิชาการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 29. (น. 505-513) วันที่ 4-7 กุมภาพันธ์ 2534. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพฯ.
วันทนีย์ อู่วานิชย์. (2545). โรคอ้อยที่สำคัญที่เกิดจากเชื้อรา. กลุ่มงานวิจัยโรคพืชไร่ กองโรคพืชและจุลชีววิทยา กรมวิชาการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
วีระพล พลรักดี ทักษิณา ศันสยะวิชัย เพียงเพ็ญ ศรวัต เทวา เมาลานนท์ ปรีชา กาเพ็ชร อุดม เลียบวัน. (2554). ขอนแก่น 3 พันธุ์อ้อยสำหรับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการเกษตร. กันยายน-ธันวาคม 2554. 29(3), 283-301.
สุนี ศรีสิงห์ วันทนีย์ อู่วานิชย์ อนุสรณ์ กุศลวงศ์ และสอาง ชัยรินทร์. (2528). ผลของวิธีการแช่น้ำร้อนเพื่อกำจัดโรคที่สำคัญกับพันธุ์อ้อยที่นิยมปลูกในประเทศไทย. ใน รายงานผลงานวิจัย พ.ศ. 2828. (น. 1473-1485). กองโรคพืชและจุลชีววิทยา กรมวิชาการเกษตร.
Jack, C.C., A.F. Stephen and L.T. Thomas. (1983). Hawaii’s Approach to control of sugarcane smut. Plant Dis. 67, 452-457.
Martin, J.P.(1964). A survey of sugarcane disease in Thailand. Bangkok Sugar. Indust. 28 p.
Piepenbr, M.; Stoll, M. & Oberwinkler, F. (2002). The generic position of Ustilago maydis, Ustilago scitaminea, and Ustilago esculenta (Ustilaginales). Mycological Progress, 1(1), 71–80.