ปฏิกิริยาต่อโรคแส้ดำของโคลนอ้อยดีเด่น โคลนอ้อยชุดปี 2560 สำหรับสภาพชลประทานและน้ำเสริม
Main Article Content
บทคัดย่อ
โรคแส้ดำอ้อย เกิดจากเชื้อรา Sporisorium scitamineum (Syd.) เป็นโรคที่พบการระบาดในพื้นที่ปลูกอ้อยของประเทศไทย ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันและมีแนวโน้มการระบาดที่รุนแรงเพิ่มขึ้นทุกปี ปัจจุบันพบระบาดมากในอ้อยพันธุ์ กวก.ขอนแก่น 3 ซึ่งมีพื้นที่ปลูก 96 เปอร์เซ็นต์ ของพื้นที่ปลูกอ้อยในประเทศไทย การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบปฏิกิริยาต่อโรคแส้ดำของโคลนอ้อยดีเด่น โคลนอ้อยชุดปี 2560 สำหรับสภาพชลประทานและน้ำเสริม จำนวน 8 โคลน และโคลนอ้อยทดสอบเพิ่มเติมชุดปี 2553 จำนวน1 โคลน และใช้อ้อยพันธุ์ LK92-11, Marcos และ กวก.ขอนแก่น 3 เป็นพันธุ์เปรียบเทียบ ดำเนินการทดสอบที่ศูนย์วิจัยพืชไร่สุพรรณบุรี วางแผนการทดลองแบบ RCBD จำนวน 3 ซ้ำ ประเมินการเกิดโรคทุก ๆ 1 เดือน และเก็บเกี่ยวผลผลิตที่อายุ 12 เดือน ไว้ตอ 1 ครั้ง ผลการทดลองพบว่า อ้อยโคลน UT17-274 มีการเกิดโรคแส้ดำน้อยที่สุดทั้งในอ้อยปลูกและอ้อยตอ 8.4 และ 48.1 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ โดยมีปฏิกิริยาต้านทานปานกลางในอ้อยปลูก และมีปฏิกิริยาอ่อนแอปานกลาในอ้อยตอ ในขณะที่อ้อยพันธุ์ LK92-11 มีปฏิกิริยาอ่อนแอปานกลาง ทั้งในอ้อยปลูกและอ้อยตอ และอ้อยพันธุ์ กวก.ขอนแก่น 3 มีปฏิกิริยาอ่อนแอปานกลางในอ้อยปลูก และมีปฏิกิริยาอ่อนแอต่อโรคแส้ดำในอ้อยตอ นอกจากนี้อ้อยโคลน UT17-274 ให้ผลผลิตมากที่สุด23.9 ตันต่อไร่ และผลผลิตในอ้อยตอ 17.9 ตันต่อไร่ ผลการศึกษานี้สามารถใช้ประกอบการคัดเลือกพันธุ์อ้อยในขั้นเปรียบเทียบมาตรฐาน ก่อนที่จะเข้าสู่ขั้นเปรียบเทียบในไร่เกษตรกร ในขั้นตอนการปรับปรุงพันธุ์ต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information...
เอกสารอ้างอิง
วันทนีย์ อู่วานิชย์, สุนี ศรีสิงห์ และอนุสรณ์ กุศลวงศ์. (2528). การประเมินความเสียหายของผลผลิตอ้อยเนื่องจากโรคแส้ดำ. รายงานผลงานวิจัย พ.ศ. 2528. กองโรคพืชและจุลชีววิทยา กรมวิชาการเกษตร.
วันทนีย์ อู่วาณิชย์, สุนีย์ ศรีสิงห์ และอนุสรณ์ กุศลวงศ์. (2534). การศึกษาโรคแส้ดำของอ้อย. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 29. (น. 505-513). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพฯ.
วันทนีย์ อู่วานิชย์. (2545). โรคอ้อยที่สำคัญที่เกิดจากเชื้อรา. กลุ่มงานวิจัยโรคพืชไร่ กองโรคพืชและจุลชีววิทยา กรมวิชาการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
วีระพล พลรักดี, ทักษิณา ศันสยะวิชัย, เพียงเพ็ญ ศรวัต, เทวา เมาลานนท์, ปรีชา กาเพ็ชร และอุดม เลียบวัน. (2554). ขอนแก่น 3 พันธุ์อ้อยสำหรับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการเกษตร, 29(3), 283-301.
สุนี ศรีสิงห์, วันทนีย์ อู่วานิชย์, อนุสรณ์ กุศลวงศ์ และสอาง ชัยรินทร์. (2528). ผลของวิธีการแช่น้ำร้อนเพื่อกำจัดโรคที่สำคัญกับพันธุ์อ้อยที่นิยมปลูกในประเทศไทย. ใน รายงานผลงานวิจัย พ.ศ. 2828. (น. 1473-1485). กองโรคพืชและจุลชีววิทยา กรมวิชาการเกษตร.
อดุลย์ พงษ์พัว. (2536). อ้อยพันธุ์ใหม่ เค 84-69 และ เค 84-200. ใน รายงานการประชุมวิชาการอ้อยและน้ำตาลทรายแห่งชาติ ครั้งที่ 1. (น. 1-15) กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม สำนักงานกรรมการอ้อยและน้ำตาลทราย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
อุไรวรรณ พงษ์พยัคเลิศ, ปิยธิดา อินทร์สุข, สุวัฒน์ พูลพาน, อาภาพร หนูแดง, นพิษฐา กลัดเงิน และศรัณรัตย์ สุวรรณพงษ์. 2564. การเปรียบเทียบมาตรฐานโคลนอ้อยชุดปี 2558. ใน รายงานผลงานวิจัยประจำปี 2564. (น. 196-203) ศูนย์วิจัยพืชไร่สุพรรณบุรี. กรมวิชาการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
Bock, K.R. (1964). Studies on sugarcane smut (Ustilago scitaminea) in Kenya. Transactions of the British Mycological Society, 47, 403-417.
Ferreina, S.A., Comstock, J.C., & Wu, K.K. (1980). Evaluating sugarcane smut resistance. Proc. Int.Soc. Sugar Cane Technol, 17, 1463-1476.
Ferriena, S.A., & Comstock, J.C. (1989). Smut. Ricavd, C., Egan, B.T., Gillaspie, A. G. Jr. & Hugher, C.G. (Eds.), Diseases of Sugarcane Major Diseases. ELSEVIER. Amsterdam, Oxford, New York, Tokyo.
Jack, C.C., Stephen, A.F. & Thomas, L.T. (1983). Hawaii’s approach to control of sugarcane smut. Plant Disease, 67, 452-457.
James, G.L. (1969). Smut susceptibility testing of sugarcane varieties in Rhodesia. Proceeding South Africa Sugar Technology Association Annual Congress, 43, 85-91.
James, G.L. (1973). Effect of Smut infection on sugar yield. Sugarcane Pathology Newsletter, 10, 32-33.
Lee- Lovick, G. 1978. Smut of sugarcane - Ustilago scitaminea. Review of Plant Pathology, 57, 181-188.
Martin, J.P. (1964). A survey of sugarcane disease in Thailand. Bangkok Sugarcane Industry. 28 p.
Piepenbr, M.; Stoll, M. & Oberwinkler, F. (2002). The generic position of Ustilago maydis, Ustilago scitaminea, and Ustilago esculenta (Ustilaginales). Mycological Progress, 1(1), 71–80.
Rajesh, K., Misra, S.R., Singh, A.K. & Ramji, L. (2023). Yield loss in sugarcane genotype to smut at different resistance levels. Sugarcane Int. (September/October), 22-24.
Waller, J.M. (1970). Sugarcane smut (Ustilago scitaminea) in Kenya. II. Infection and resistance. Transactions of the British Mycological Society, 54, 405-414.
Whitlle, A.M. (1978). Thoughts on smut resistance testing. Sugarcane Pathology Newsletter, 20, 43-46.
