Agricultural Waste Management through Value Addition of Durian Peels among Durian Farmers in Chanthaburi Province
Main Article Content
Abstract
The increasing production of durian in Thailand has led to a growing amount of durian peel waste. Without proper management, this agricultural residue may cause negative economic, social, and environmental impacts. This study aimed to investigate the factors associated with farmers’ demand for agricultural waste management through value-added utilization of durian peels.
The sample consisted of 184 registered farmers from Kwian Hak and Sueng Sub-districts, Khlung District, Chanthaburi Province, selected by lottery sampling. Data were collected using structured interviews and analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, and Chi-square.
The results revealed that most respondents were male, with an average age of 53.92 years.
Most of them have a bachelor’s degree. The average household size was 4.16 members, average farm size was 16.38 rai, average agricultural experience was 11.65 years, average labor force was 4.36 persons, and average annual income was 619,391.30 THB. Farmers expressed a high level of opinion regarding agricultural waste management, demand for agricultural waste management through value-added utilization of durian peels was at a moderate level. The hypothesis testing indicated that education level, age, household size, agricultural experience, labor force, income, and farmers’ opinions on agricultural waste management were significantly related to their demand for value-added utilization of durian peels at the 0.05 level of significance. Therefore, promoting the utilization of durian peels for value creation should be encouraged to support agricultural waste management and foster the development of a circular economy in the agricultural sector.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความในวารสารเกษตรนเรศวรที่ได้รับการตีพิมพ์ เป็นลิขสิทธิ์ของ คณะเกษตรศาสตร์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับคณะเกษตรศาสตต์ฯ
References
กรมพัฒนาพลังงานทดแทนและอนุรักษ์พลังงาน (2566). รายงานพลังงานทดแทนของประเทศไทย 2566 สืบค้น วันที่ 3 มิถุนายน 2569 ,จาก https://online.anyflip.com/pauop/agrj/mobile/index.html
ณัฐวุฒิ การุณวงษ์. (2566). ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดการเศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตร ของเกษตรกรผู้ปลูกข้าว ในพื้นที่อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง (ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นนทบุรี:มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ณรงค์ฤทธิ์ วงษ์แย้ม, นคเรศ รังควัต, พุฒิสรรค์ เครือคํา และปิยะ พละปัญญา. (2567). การยอมรับเทคโนโลยีการปลูกข้าวโพดหวานของเกษตรกรในพื้นที่อำเภอศรีสําโรง จังหวัดสุโขทัย. วารสารผลิตกรรมการเกษตร, 6(1), 57-64.
พัชรา บำรุง และ กฤษฎา เจริญมูล. (2566) ความต้องการในการส่งเสริมการเกษตรของเกษตรกรผู้ปลูกทุเรียน จังหวัดจันทบุรี. วารสารเกษตรพระวรุณ, 20(1), 81-88.
พัทธ์ธีรา เวชสิทธิ์ และอภิชญา ลีลาวณิชกุล. (2566). การยอมรับเทคโนโลยีเกษตรอัจฉริยะของเกษตรกรผู้ปลูกทุเรียน: กรณีศึกษาจังหวัดชุมพร. Journal of Food Science and Agricultural Technology, 9(1), 39-49.
ลาวัลย์ อินทะจักร, จิรัฐินาฏ ถังเงิน, และคนึงรัตน์ คำมณี (2568) การรับรู้ถึงผลกระทบของการเผาตอชังข้าวและฟางข้าวของเกษตรกรผู้ปลูกข้าวในพื้นที่ อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์. วารสารวิทยาศาสตร์เกษตรและการจัดการ, 8(3), 121-130.
วิรัตน์ นาคเอี่ยม, และสุนันท์ สีสังข์. (2556). การผลิตข้าวและการจัดการตอซังข้าวของเกษตรกรในเขตใช้น้ำชลประทานอำเภอวัดโบสถ์ จังหวัดพิษณุโลก (ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นนทบุรี:มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศราวุฒิ ทับผดุง และ จักรพันธ์ เพ็ชรภูมิ. (2565). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการลดปริมาณขยะมูลฝอยครัวเรือน ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลที่ไม่มีการบริหารจัดการขยะมูลฝอย อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 9(3), 86-97.
สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2569). ข้อมูลการนำเข้า – ส่งออก ผลไม้และผลิตภัณฑ์ ทุเรียนแช่เย็นจนแข็ง. สืบค้น 1 มีนาคม 2569, จาก https://report-imex.oae.go.th
สำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดจันทบุรี. (2568). ข้อมูลด้านเศรษฐกิจของจังหวัด. รายงานประจำปี 2568 สำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดจันทบุรี, 19-20.
สำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดจันทบุรี. (2568) แผนปฏิบัติการด้านการขับเคลื่อนการพัฒนาประเทศไทยด้วยโมเดลเศรษฐกิจ BCG พ.ศ. 2564 – 2570. แผนพัฒนาการเกษตรและสหกรณ์จังหวัดจันทบุรี (พ.ศ.2566-2570) ฉบับทบทวน ปีงบประมาณ 2570, 9-11.
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
(2565) ส่วนที่ ๓: สาระสำคัญของแผนปฏิบัติการด้านการขับเคลื่อนการพัฒนาประเทศไทยด้วยโมเดลเศรษฐกิจ BCG พ.ศ. 2564-2570. แผนปฏิบัติการด้านการขับเคลื่อนการพัฒนาประเทศไทยด้วยโมเดลเศรษฐกิจ BCG พ.ศ. 2564-2570, 39-40.
สำนักงานส่งเสริมและพัฒนาการเกษตรที่ 3 จังหวัดระยอง. (2567). ข้อมูลเศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรในภาคตะวันออก. ผลงานวิชาการแนวทางบริหารจัดการเศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรในพื้นที่ภาค
ตะวันออก, 3.
Ajzen, I. (1991). Organizational Behavior and Human Decision Processes. The theory of planned behavior, 50(2), 179-211.
Bamberg, S. & Möser, G. (2007). Twenty years after Hines, Hungerford, and Tomera: A new meta-analysis of psycho-social determinants of pro-environmental behaviour. Journal of Environmental Psychology, 27(1), 14-25.
Department of Economic and Social Affairs Sustainable Development (2022). Goal 12 Ensure sustainable consumption and production patterns. Transforming our world: the 2030 Agenda for Sustainable Development. United Nations.
Kirchherr, J., Reike, D. & Hekkert, M. (2017). Conceptualizing the circular economy: An analysis of 114 definitions. Resources, Conservation and Recycling, 127, 221-232.
Wetchasit, P. & Lilavanichakul, A. (2023). Durian Farmer Adoption of Smart Farming Technology: A Case Study of Chumphon Province. Journal of Food Science and Agricultural Technology, 7(Spcl. Iss.), 8-13.
