ลักษณะที่เกี่ยวข้องกับการสังเคราะห์แสง การเจริญเติบโต และผลผลิตของอ้อยคั้นน้ำพันธุ์ต่างกันภายใต้การจัดการปุ๋ยไนโตรเจนที่ต่างกัน

บทคัดย่อ

พื้นที่ปลูกอ้อยส่วนใหญ่เป็นดินที่มีความอุดมสมบูรณ์ต่ำ การจัดการปุ๋ยที่มีประสิทธิภาพ และการพัฒนาพันธุ์อ้อยที่เหมาะสม จะช่วยยกระดับผลผลิตและคุณภาพผลผลิตของอ้อยคั้นน้ำได้ในอนาคต การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการจัดการปุ๋ยไนโตรเจน (N) ต่อลักษณะที่เกี่ยวข้องกับการสังเคราะห์แสง การเจริญเติบโต องค์ประกอบผลผลิต ผลผลิต และประสิทธิภาพการใช้ไนโตรเจน (NUE) ของอ้อยคั้นน้ำสายพันธุ์ที่แตกต่างกัน วางแผนการทดลองแบบ 2 x 5 Factorial in RCBD จำนวน 4 ซ้ำ กำหนดให้ปัจจัย A คือพันธุ์อ้อย ได้แก่ พันธุ์สุพรรณบุรี 50 และศรีสำโรง 1 ปัจจัย B คือการจัดการปุ๋ยไนโตรเจน ได้แก่ ไม่ใส่ปุ๋ย N ครั้งที่ 2 (N0), ใส่ปุ๋ย N ตามอัตราแนะนำ (N1), ใส่ปุ๋ย N สองเท่าของอัตราแนะนำ (N2), ใส่ปุ๋ย N ตามอัตราแนะนำร่วมกับฉีดพ่นทางใบ (N3) และใส่ปุ๋ย N ตามอัตราแนะนำร่วมกับปุ๋ยคอกอัตรา 1,000 กิโลกรัม/ไร่ (N4) โดยทุกกรรมวิธีได้รับปุ๋ย 15-15-15 อัตรา 30 กิโลกรัม/ไร่ หลังย้ายปลูก จากการศึกษาพบว่าพันธุ์อ้อยที่ต่างกันส่งผลต่อลักษณะที่เกี่ยวข้องกับการสังเคราะห์แสงที่อายุ 6 เดือนหลังย้ายปลูก (MAT) ได้แก่ อัตราการสังเคราะห์แสงสุทธิ การชักนำปากใบ การคายน้ำ และส่งผลต่อความสูง จำนวนหน่อ/กอ จำนวนลำ/กอ เส้นผ่านศูนย์กลางลำต้น น้ำหนักแห้งลำ ปริมาณน้ำอ้อย และค่า brix โดยพันธุ์สุพรรณบุรี 50 มีศักยภาพโดยรวมสูงกว่าศรีสำโรง 1 สำหรับการจัดการปุ๋ยที่ต่างกันพบว่า N2 และ N3 ส่งผลให้อัตราการสังเคราะห์แสงสุทธิสูงที่สุด     (4 และ 6 MAT) และการใส่ปุ๋ยไนโตรเจนทุกกรรมวิธีเพิ่มปริมาณน้ำคั้นที่ระยะเก็บเกี่ยว อีกทั้งยังพบปฏิสัมพันธ์ระหว่างพันธุ์อ้อยและการจัดการปุ๋ยไนโตรเจนต่อสัดส่วนใบเขียว น้ำหนักแห้งลำ มวลชีวภาพ และ NUE ของมวลชีวภาพ พบว่าเมื่อได้รับปุ๋ยตามกรรมวิธี N1 และ N2 ส่งผลให้พันธุ์สุพรรณบุรี 50 มีน้ำหนักแห้งลำ และมวลชีวภาพสูงสุด ขณะที่การให้ปุ๋ยไนโตรเจนที่แตกต่างกันไม่ส่งผลต่อความแตกต่างของน้ำหนักแห้งลำ และมวลชีวภาพของพันธุ์ศรีสำโรง 1