Effects of goat, cattle, and chicken manure on the yield and nutritive value of Thysanostigma siamensis
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Thysanostigma siamensis is a forage plant with a relatively high protein content (16.05%), neutral detergent fiber (NDF, 42.24%), acid detergent fiber (ADF, 38.53%), acid detergent lignin (ADL, 18.68%), hemicellulose (3.69%), cellulose (19.85%), and nitrogen-free extract (NFE, 32.68%). It is commonly found in rubber and oil palm plantations, where it is often grazed by livestock. However, information regarding its cultivation remains limited, leading to the objective of this study: to evaluate the effects of cattle, goat, and poultry manure application on the yield and nutritive value of T. siamensis. The experiment was conducted using a completely randomized design (CRD), with four treatments consisting of goat manure, cattle manure, poultry manure, and a control group without fertilizer. The plants were cultivated in cement pipes 80 cm in diameter at a fertilizer-to-soil ratio of 3:1. The effects of manure application on forage yield were assessed at the first harvest (70 days after planting) and a subsequent harvest (60 days after regrowth). Parameters evaluated included fresh yield, dry matter (DM) yield, leaf-to-stem ratio, and chemical composition. At 70 days after planting, significant differences (P < 0.01) were observed in fresh yield, dry matter yield (kg per cement pipe), and leaf-to-stem ratio among treatments. Poultry manure application resulted in the highest yields, with fresh yield, dry matter yield, leaf, and stem biomass reaching 1,565.00, 1,079.85, 647.91, and 431.94 kg per cement pipe, respectively. Chemical composition of the dry matter also varied significantly (P < 0.01), with crude protein (CP), ash, neutral detergent fiber (NDF), acid detergent fiber (ADF), and hemicellulose recorded at 20.02%, 5.12%, 46.12%, 30.87%, and 29.54%, respectively. At the subsequent harvest (60 days after regrowth), significant differences (P < 0.01) were again observed in fresh yield, dry matter yield (kg per cement pipe), and leaf-to-stem ratio among treatments. Poultry manure application produced the highest yields, with fresh yield, dry matter yield, leaf, and stem biomass reaching 2,035.34, 1,404.38, 842.63, and 561.75 kg per cement pipe, respectively. Crude protein content also differed significantly (P < 0.01), with the highest value observed in the poultry manure treatment (22.98%). These findings indicate that the application of poultry manure at both 70 days after planting and 60 days after regrowth results in the highest forage yield and superior chemical composition compared to goat and cattle manure. Therefore, poultry manure is considered the most suitable organic fertilizer for cultivating T. siamensis.
Article Details
References
จุรีรัตน์ สัจจิพานนท์, ทรงศักดิ์ สิงหเทพ, ไพลิน เหล็กคง, จีรพัฒน์ วงศ์พิพัฒน์, ชาญชัย มณีดุลย์ และวัชรินทร์ บุญภัคดี. (2529). การศึกษาอัตราปุ๋ยคอกที่มีต่อผลผลิตของหญ้าขนและหญ้าเนเปียร์. รายงานการประชุมวิชาการสาขาสัตวบาล ครั้งที่ 25. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 54–63.
จุรีรัตน์ เงินแดง, ศักดา ประจักษ์บุญเจษฎา, พิสุทธิ์ สุขเกษม และจีระศักดิ์ ชอบแต่ง. (2562). ผลของการใช้บุหงานราแห้งเป็นอาหารเสริมโปรตีนต่อสมรรถนะการเจริญเติบโตแพะเนื้อ [รายงานวิจัย]. สำนักพัฒนาอาหารสัตว์.
ไซนะ มูเล็ง และซันวานี จิใจ. (2562). ผลของน้ำเสียจากกระบวนการผลิตขนมจีน แกลบ และมูลสัตว์ต่อการผลิตปุ๋ยหมักชีวภาพ [รายงานวิจัย]. มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
ณัฐพร จันทร์ฉาย และอัญศญา บุญประจวบ. (2564). ผลของความเป็นกรด-ด่างของดินต่อการเติบโตและคุณภาพการให้สีครามของห้อม (Baphicacanthus cusia (Nees.) Bremek.) ในพื้นที่จังหวัดแพร่. วารสารวิจัยนิเวศวิทยาป่าไม้เมืองไทย, 5(1), 91–104.
ณภาส์ณัฐ อู๋สูงเนิน, วรพจน์ ศตเดชากุล และไชยยงค์ หาราช. (2565). ผลการใช้ปุ๋ยมูลสัตว์ต่อผลผลิตและเปอร์เซ็นต์โปรตีนของหญ้าเนเปียร์พันธุ์ปากช่อง 1 ในระบบผลิตอินทรีย์. วิทยาศาสตร์เกษตรและการจัดการ, 5(3), 7–15.
บุญฤทธิ์ ชุมทอง และสมยศ เดชภิรัตนมงคล. (2559). ผลของปุ๋ยมูลสัตว์ที่มีต่อการเจริญเติบโตและผลผลิตของหญ้าหวาน (Stevia rebaudiana Bertoni). แก่นเกษตร, 44(ฉบับพิเศษ 1), 272–277.
ปรัชวนี พิบำรุง. (2558). ฟอสฟอรัสและการชะละลายฟอสฟอรัสในดินนาจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. แก่นเกษตร, 43(ฉบับพิเศษ 1), 949–955.
สุภิญญา ชูใจ, ภรณ์ทิพย์ ทองมณี, มรกต แสงรุ่ง, สุนิสา นวลมโน และธีระวิทย์ จันทร์ทิพย์. (2560). องค์ประกอบทางเคมีและลักษณะพฤกษศาสตร์ของหญ้าพื้นเมืองภาคใต้ที่ใช้เลี้ยงแพะ. ใน การประชุมวิชาการแห่งชาติ "งานวิจัยปศุสัตว์ไทยสร้างนวัตกรรมใหม่สู่ประเทศไทย 4.0" ครั้งที่ 6 (น. 164). สำนักส่งเสริมและฝึกอบรม กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน.
สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2566). สถิติการเกษตรของประเทศไทย ปี 2566. https://www.oae.go.th/assets/portals/1/ebookcategory/109_statistic2566/
สายัณห์ ทัดศรี. (2547). พืชอาหารสัตว์เขตร้อน. ภาควิชาพืชไร่นา คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
อารยา เจียรมาศ. (2567). ผลของปุ๋ยมูลสัตว์ต่อความอุดมสมบูรณ์ของดินและผลผลิตของหญ้าเนเปียร์ปากช่อง 1. วารสารแก่นเกษตร, (2), 335–340.
AOAC. (1990). Official methods of analysis (15th ed.). Association of Official Analytical Chemists.
Miller, I. L., & Nobbs, R. C. (1976). Early wet season fertilization of Para grass for use as saved in the Northern Territory, Australia. Tropical Agriculture, 53, 217–224.
Steel, R. G. D., & Torrie, J. H. (1980). Principles and procedures of statistics: A biometrical approach (2nd ed.). McGraw-Hill.
Van Soest, P. J., Robertson, J. B., & Lewis, B. A. (1991). Methods for dietary fiber, neutral detergent fiber, and nonstarch polysaccharides in relation to animal nutrition. Journal of Dairy Science, 74(10), 3583–3597.
Woodard, K. R., & Prine, G. M. (1991). Forage yield and nutritive value of elephant grass as affected by harvest frequency and genotype. Agronomy Journal, 83, 541–546
