Guidelines for developing beef cattle raising among farmers in Rattaphum district, Songkhla province
Main Article Content
Abstract
The main objective of this research was to study the development of beef cattle raising for farmers in Rattaphum District, Songkhla Province. The samples used in the study were beef cattle farmers in Rattaphum District, Songkhla province. A hundred of beef cattle farmers, who registered with Rattaphum livestock offices Songkhla Province were interviewed. The sample size was determined using Taro Yamane tables with a 10% discrepancy. Interviews schedule and non-participating observations were used for data collection. The data were analyzed by using statistics of percentage, mean, standard deviation and stepwise multiple regression analysis. The results of the study showed that the average age of farmers was 50.97 years, graduating in high school or vocational certificate. In 2019, the farmers received training on average 1.29 times and cost of raising beef cattle 1,331.16 Baht per body Knowledge and attitude about beef cattle farming were at a moderate level. There is a high level of practice. Overall, there was a moderate level of beef cattle development. Factors affecting for beef cattle raising development were at a moderate level. There were 7 factors divided into factors affecting for positive development of beef cattle (P> 0.05) 1) farmers knowledge of beef cattle production 2) participation in beef cattle groups 3) occupation of beef cattle farmers, and 4) Practices for raising beef cattle of farmers The factors affecting the need for beef cattle development were negatively: 1) the education level of farmers, 2) the specific debt for beef cattle raising, and 3) the beef cattle farming system. However the guidelines for the development of beef cattle raising of farmers were as follows: Starting from training to farmers on various topics such as characteristics of beef cattle in each breed, forage crops, feed stock and forage preservation etc.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จักรภพ ธาตุสุวรรณ. 2550. เอกสารประการสอนสถิติและการวิเคราะห์ข้อมูลทางสุขภาพ. คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ : เชียงใหม่ . แหล่งข้อมูล: http://intraserver.nurse.cmu.ac.th/mis/course/_detail .asp?CourseNo=567730&O ffset=lecture. ค้นเมื่อ 15 ธันวาคม 2560.
จีรณัทย์ บุญป้อ. 2551. สภาพการเลี้ยงโคขุนแบบมีพันธะสัญญาของเกษตรในจังหวัดเชียงใหม่.คณะเกษตรศาตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ชฎารัตน์ บุญจันทร์. 2552. ระบบการเลี้ยงโคเนื้อและสภาพการเลี้ยงโคเนื้อของเกษตรกรผู้เลี้ยงโคพื้นเมืองและโคเนื้อลูกผสม อำเภอควรขนุน จังหวัดพัทลุง. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. สงขลา.
ธนชาติ บุญมี. 2557. กระบวนการผลิตและเครือข่ายของเกษตรกรไทย เพื่อเข้าสู่ตลาดโคเนื้ออินทรีย์โลก. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์/กรุงเทพฯ.
ธำรงค์ เมฆโหรา และคณะ. 2557. นวัตกรรมการบริหารจัดการการพัฒนาโคเนื้อเชิงระบบเพื่อความมั่นคงอาหารและความสามารถในการแข่งขัน. ชุดโครงการ การจัดการโคเนื้อเชิงระบบเพื่อสร้างสมดุลการผลิต การตลาด และความปลอดภัยของผู้บริโภค. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ธำรงค์ เมฆโหรา. 2555. การพัฒนาข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อแก้ปัญหาโคเนื้อขาดแคลน. ชุดโครงการ การขยายโอกาสธุรกิจโคเนื้อพื้นเมือง. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย(สกว.).
นภาพร เวชกามา, ธีระรัตน์ ชิณแสน และ วันทนีย์ พลวิเศษ. 2560. การผลิตและการจัดการโคเนื้อแบบขังคอกและแบบปล่อยฝูงของเกษตรกร อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม.วารสารแก่นเกษตร. 45 (ฉบับพิเศษ 1): 1476-1482.
นราธิป ศรีพั้ว และภาณุพันธุ์ ประภาติกุล. 2560. ความต้องการการส่งเสริมการเลี้ยงโคเนื้อของเกษตรกรในจังหวัดมหาสารคาม. วารสารเกษตรพระวรุณ. 14: 104–112.
นราวุธ ระพันธ์คำ, เรืองฤทธิ์ หาญมนตรี, ภรภัทร ไชยสมบัติ, ชนกนันท์ ศรีลาพัฒน์ และ ลัดดาวัลย์ เลิศจันทึก. 2562. การเปรียบเทียบต้นทุนและผลตอบแทนทางเศรษฐศาสตร์ของการเลี้ยงโคขุนในเขตจังหวัดสกลนคร. วารสารแก่นเกษตร. 47(ฉบับพิเศษ 1): 871–876.
ประจักษ์ อัศววิวัฒน์พงศ์, จเร หลิมวัฒนา , ณรงค์ วีรารักษ์, ประธาน เกิดกล่ำ, และอนุชาติ คำมา. 2553. การศึกษาการเลี้ยงสัตว์อย่างยั่งยืนบนพื้นที่สูงของภาคเหนือตอนบน. ส่วนศึกษาและพัฒนาการปศุสัตว์. สำนักสุขศาสตร์สัตว์และสุขอนามัยที่ 5. กรมปศุสัตว์.กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
ยุทธ ไกยวรรณ์. 2561. หลักสถิติวิจัยและการมใช้โปรแกรม SPSS. ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ.
ยุทธศาสตร์จังหวัดสงขลา. 2560. แผนยุทธศาสตร์จังหวัดสงขลา. แหล่งข้อมูล: https://www.songkhla.go.th/news_develop_plan. ค้นเมื่อ 15 มกราคม 2563.
รัตนา นึกเร็ว, จิรสิน พันธุ์โสดา. 2555. การศึกษาสภาพการเลี้ยงโคพื้นเมืองและความพึงพอใจของเกษตรกรผู้เลี้ยงโคพื้นเมืองในจังหวัดสมุทรสงคราม, สำนักงานปศุสัตว์จังหวัดสมุทรสงคราม.
วินัย พุทธกูล และ สมศักดิ์ เพียบพร้อม. 2543. การวิเคราะห์หาขนาดฟาร์มเลี้ยงแม่โคเนื้อที่เหมาะสมในเชิงธุรกิจสำหรับเกษตรกรรายย่อย. Applied Economics Journal. 007(2): 129-137.
ศกร คุณวุฒิฤทธิรณ. 2556. การบริหารจัดการเชิงธุรกิจของการเลี้ยงแม่โคเนื้อ. ชุดโครงการ การจัดการโคเนื้อเชิงระบบเพื่อสร้างสมดุลการผลิต การตลาด และความปลอดภัยของผู้บริโภค. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
สำนักงานปศุสตว์จังหวัดสงขลา. 2561. แผนยุทธศาสตร์จังหวัดสงขลา. (เอกสารอัดสำเนา).
สำนักงานปศุสัตว์จังหวัดสงขลา. 2562. ข้อมูลจำนวนเกษตรกรและจำนวนปศุสัตว์ทั้งหมดในจังหวัดสงขลา ย้อนหลัง ตั้งแต่ปี พ.ศ.2556 – 2561. แหล่งข้อมูล: http://pvlo-sgk.dld.go.th/webnew /index. php/th/2017-12-06-02-55-44. ค้นเมื่อ 15 มกราคม 2563.
สำนักงานปศุสัตว์จังหวัดสงขลา. 2562. รายงานการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ปศุสัตว์จังหวัดสงขลา. (เอกสารอัดสำเนา).
สำนักงานปศุสัตว์อำเภอรัตภูมิ. 2561. ข้อมูลจำนวนเกษตรกรและจำนวนปศุสัตว์อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา. (เอกสารอัดสำเนา).
สำนักงานสถิติจังหวัดสงขลา. 2560. รายงานสถิติจังหวัดสงขลา. แหล่งข้อมูล: http://songkhla.nso.go.th/index.php?option=com_content&view=article&id=219&Itemid=680. ค้นเมื่อ 15 มกราคม 2563.
สิน พันธุ์พินิจ. 2553. เทคนิคการวิจัยทางสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 2) แก้ไขเพิ่มเติม. วิทยพัฒน์. กรุงเทพฯ.
สุทธิพงศ์ อุริยะพงศ์สรรค์. 2546.การศึกษาสถานภาพองค์ความรู้และศักยภาพการผลิตโคพื้นเมืองของเกษตรกรรายย่อยภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน. ชุดโครงการ เครือข่ายการวิจัยและพัฒนา “การผลิตสัตว์”. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
สุทธิพงศ์ อุริยะพงศ์สรรค์. 2549. การศึกษาผลผลิตและระบบการผลิตโคพื้นเมืองของเกษตรกรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน (ขอนแก่น อุดรธานี และกาฬสินธุ์). ชุดโครงการ การผลิตโคพื้นเมือง. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
สุรเมศวร์ พิริยะวัฒน์. 2553. ทฤษฎีพฤติกรรมและการประยุกต์สำหรับการวิเคราะห์พฤติกรรมการเดินทาง ในประเทศไทย. วารสารวิศวกรรมสารฉบับวิจัยและพัฒนา. 213: 46-55.
Bowling, A. 1997. Measuring Health; a Review of Quality of Life Measurement Scales (2nd Ed.). Public Health Administration. London. UK.