วัฒนธรรมและบุคลิกภาพวัยรุ่นไทยแห่งเทคโนโลยีอุตสาหกรรม
คำสำคัญ:
วัฒนธรรมย่อยวัยรุ่น, อัตลักษณ์วัฒนธรรม, การประกอบสร้างบุคลิกภาพ, เทคโนโลยีอุตสาหกรรมบทคัดย่อ
การวิจัยเชิงคุณภาพครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาวัฒนธรรมวัยรุ่นไทยแห่งเทคโนโลยีอุตสาหกรรมตามแนวมานุษยวิทยาวัฒนธรรม และ 2) วิเคราะห์บุคลิกภาพของวัยรุ่นไทยแห่งเทคโนโลยีอุตสาหกรรม โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยทางมานุษยวิทยาวัฒนธรรมร่วมกับแนวคิดสัญญะวิทยาและปฏิสัมพันธ์เชิงสัญลักษณ์ กลุ่มเป้าหมาย คือ วัยรุ่นระดับปริญญาตรี จำนวน 50 คน ดำเนินการผ่านกระบวนการอบรมเชิงปฏิบัติการที่ให้ผู้เข้าร่วมเขียนเรื่องเล่าชีวิต วาดภาพบุคคล และออกแบบสัญลักษณ์ นำมาวิเคราะห์เนื้อหาเพื่อสังเคราะห์ประเด็นหลัก ผลการศึกษาพบว่า 1) ด้านวัฒนธรรมวัยรุ่นไทยแห่งเทคโนโลยีอุตสาหกรรมประกอบด้วย 8 มิติสำคัญ ได้แก่ 1.1) ครอบครัวเป็นแรงผลักดันทางจิตใจและเป้าหมายชีวิต 1.2) การทำงานระหว่างเรียนสะท้อนความสามารถและการวางแผนอนาคต 1.3) ความเงียบในเชิงการเมือง คือ กลยุทธ์เอาตัวรอด 1.4) การเรียนสายอาชีพ คือ หนทางยกระดับคุณภาพชีวิต 1.5) ความเชื่อเป็นพื้นที่เยียวยาจิตใจตนเอง 1.6)สุขภาพได้รับการถ่ายทอดดูแลด้วยวิถีจากครอบครัว 1.7) โลกออนไลน์เป็นพื้นที่สร้างตัวตน และ 1.8) การรวมกลุ่มทำกิจกรรมสร้างพื้นที่ปลอดภัยและการแสดงออกอย่างมีศักดิ์ศรี และ 2) ด้านบุคลิกภาพ พบลักษณะที่หลากหลายและลึกซึ้ง ผสมผสานความมั่นใจ ความเป็นกันเอง ความรับผิดชอบ และทักษะการแก้ปัญหา ผลงานภาพและสัญลักษณ์สะท้อนการก้าวข้ามกรอบเพศ ความคิดสร้างสรรค์ และการเติบโตของอัตลักษณ์ที่เชื่อมโยงกับโลกดิจิทัล คุณธรรม และการเรียนรู้ตลอดชีวิต แสดงถึงความเป็น “นักเทคโนโลยีอุตสาหกรรมรุ่นใหม่” ที่มีจิตสำนึกทางสังคม ยืดหยุ่น และพร้อมรับการเปลี่ยนแปลงของโลกยุคใหม่
Downloads
เอกสารอ้างอิง
งามพิศ สัตย์สงวน. (2558). การวิจัยเชิงคุณภาพทางมานุษยวิทยา (พิมพ์ครั้งที่ 7). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จงจิตต์ โศภนคณาภรณ์. (2563). วัฒนธรรมและบุคลิกภาพ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
จตุพร บุญชัยยุทธศักดิ์, ขนิษฐา สาลีหมัด และดนุลดา จามจุรี. (2567). การศึกษาอัตลักษณ์วัยรุ่นของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม. 8(1), 133-142.
ชุณิภา เปิดโลกนิมิต และชณภา ปุญณนันท์. (2568). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อทุนทางปัญญาในสถาบันอุดมศึกษาของประเทศไทย. วารสารจันทรเกษมสาร, 31(1), 17-32.
ชัยวัฒน์ วิชัยวงศ์ และทิพย์รัตน์ แสงเรืองรอบ. (2562). อิทธิพลของปัจจัยบุคลิกภาพ ปัจจัยทางสังคมและปัจจัยความคุ้มค่าที่มีผลกระทบต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าในพื้นที่ธุรกิจกรุงเทพมหานครผ่านช่องทางออนไลน์ระหว่าง โซเชียลคอมเมิร์ซ กับ อีคอมเมิร์ซ. วารสารจันทรเกษมสาร, 25(1), 1-16.
ภาวรรณ ธนาเลิศสมบูรณ์. (2563, 20 ตุลาคม). รัฐหรือเปล่า รัฐลืมวัยรุ่นหรือเปล่า เหตุใดสิทธิและนโยบายเยาวชนของรัฐไทยจึงเลือนราง. https://www.the101.world/policy-maker-dont-forget-the-youth/
รัจน์ชีวาต์ แซ่ตั๋น และพนิตา ภักดี. (2566). ประวัติชีวิต: เครื่องมือพัฒนาบุคลิกภาพวัยรุ่นไทย. วารสารปรัชญาดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์. 2(3), 1-15.
อภิญญา เฟื่องฟูสกุล. (2561). อัตลักษณ์ การทบทวนทฤษฎีและกรอบแนวคิด (พิมพ์ครั้งที่ 2). ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เอกรินทร์ พึ่งประชา. (2566, 19 ตุลาคม). ผู้ประกอบการทางวัฒนธรรม “กลไก” การเพิ่มคุณค่าวัฒนธรรมและมูลค่าเศรษฐกิจอย่างยั่งยืน. https://www.sac.or.th/portal/th/article/detail/532
อุกฤษฎ์ เฉลิมแสน. (2563). การต่อรองอัตลักษณ์อีสานของวัยรุ่นอีสานในยุคดิจิทัล. วารสารพัฒนศาสตร์, 3(1), 1-39.
Blumer, H. (1969). Symbolic interactionism: Perspective and methods. Prentice Hall.
de Saussure, F. (1983). Course in general linguistics. McGraw-Hill Book Company.
Geertz, C. (1973). The Interpretation of Cultures. Basic Books, Inc.
Goffman, E. (1959). The Presentation of self in everyday life. Doubleday.
Hart, R. A. (1992). Children’s Participation: From Tokenism to Citizenship. UNICEF International Child Development Center.
Jenkins, R. (2014). Social Identity. Taylor & Francis Group.
Levine, R. A. (1982). Culture, Behavior, and Personality. Taylor & Francis Group.
Mead, G.H. (1934). Mind, Self, and Society from the Standpoint of a Social Behaviorist. University of Chicago Press.
Peirce, C. (1955). Abduction and induction. In Buchler, J., Ed., Philosophical Writings of Peirce, (pp.150-156). Dover Publications Inc.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฎจันทรเกษม และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
