The Development of Academic Achievement through Learning Together Teaching Techniques for Creativity and Business Innovation Subject of Thailand 4.0
Keywords:
learning together, cooperative learning technique, academic achievement, creativity and business innovation subjectAbstract
The purposes of this research were: 1) to compare the learning achievement of students before and after the implementation of LT technique of cooperative learning in a course on creativity and business innovation; and 2) to examine students’ satisfaction with the implementation of LT technique in the aforementioned course. The population in this study covered 42 third year undergraduate students majoring in Management studying in the first semester of the academic year 2018 of Chandrakasem Rajabhat University. The obtained data were analyzed using mean, percentage, standard deviation, and t-test. The results of the study were as follows: 1) the post learning achievement of the students who participated in this study was found to be higher than that of the pre-learning achievement at the 0.5 level of statistical significance; and 2) the satisfaction of students was found to be at high level after the implementation of LT technique cooperative learning.
Downloads
References
กรธวัฒน์ สกลคฤหเดช,สุมนา จันทราช, ธีรโชติ สัตตานิคม, และรจนา แสงตาล (2560). รูปแบบกิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือ Learning Together ที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของนักศึกษาบริหารธุรกิจ. สุรินทร์: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์.
กัลยา แก้วมา. (2558). ผู้บริหารกับบทบาทการส่งเสริมการสร้างสรรค์องค์ความรู้ในองค์กร. วารสารวิชาการการตลาดและการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, 2(1), 10-11.
กฤษณา คิดดี. (2536). การพัฒนาแบบวัดเจตคติต่อการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 (ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีรินทรวิโรฒ, กรุงเทพฯ.
ชัยทัศน์ ศิริเปารยะ. (2557). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการทำงานร่วมกับผู้อื่นของ นักศึกษา สาขาวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว รายวิชาการตลาดเพื่ออุตสาหกรรมท่องเที่ยว (รายงานการวิจัยในชั้นเรียน). สาขาวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว คณะวิทยาการจัดการ: มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ประชาชาติธุรกิจ. (2018). การศึกษาไทยยุค 4.0 “ห้องเรียนที่ดีต้องปฏิสัมพันธ์กัน”. สืบค้นวันที่ 6 ธันวาคม 2561, จาก https://www.prachachat.net/education/news-245331.
ประภาพรรณ เส็งวงศ์ .(2550). การพัฒนานวัตกรรมการเรียนรู้ด้วยวิธีการวิจัยในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ: อี. เค. บุคส์.
พิณพนธ์ คงวิจิตต์. (2555). ครูกับการจัดการเรียนรู้สู่ประชาคมอาเซียน. วารสารครุศาสตร์, 40(2), 273-278.
ไพศาล แสนพันดร, นวลใจ โคตรแสง และศศิธร แสนพันดร. (2560). รายงานสืบเนื่องการประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 1 “นวัตกรรมสร้างสรรค์ ศาสตร์พระราชาสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน ไทยแลนด์ 4.0”. ร้อยเอ็ด: มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด.
ภัทรวดี ทองจินดา. (2554). ผลการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT ร่วมกับการทำโครงงานต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ทักษะกระบวนการทำงานและกระบวนการกลุ่มของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี (ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยทักษิณ, สงขลา.
สุภณิดา ปุสุรินทร์คํา. (2552). “ทฤษฎีการเรียนรู้แบบร่วมมือบน e-Learning". นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน.
สุรชัย โฆษิตบวรชัย. (2560). ทักษะการทำงานเป็นทีม. สืบค้นวันที่ 16 สิงหาคม 2561, จาก http://www.drsurachai.com/ทักษะการทำงานเป็นทีม-เพ/.
ไสว ฟักขาว. (2544). หลักการสอนสำหรับการเป็นครูมืออาชีพ. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฎ-จันทรเกษม.
โสรัจจ์ แสนคำ. (2560). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิค LT ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิชาวิทยาศาสตร์ เรื่อง สารในชีวิตประจำวัน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. Veridian E-Journal Silpakorn University, 10(1). 1506-1522.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580 (ฉบับย่อ). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
อารยา ปันจะมาวัด.(2556). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างทักษะการทำงานเป็นทีมโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบกลุ่มเรียนรู้ร่วมกัน (Learning Together) สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนดอนเมืองทหารอากาศบำรุง ในรายวิชาการงานอาชีพและเทคโนโลยี.รายงานการวิจัย สาขาธุรกิจและ คอมพิวเตอร์ศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ไอดา ยาคอ. (2560). การจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิค LT (Learning Together) เพื่อพัฒนาทักษะการคิดและเพิ่มผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิชาเคมีของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์, 3(1), 31-42.
Catmull, E. (2008). “How Pixar fosters collective creativity.” Harvard Business Review, 86: 64-72.
Hobri, Dafik, & Hossain, A. (2018). The implementation of learning together in improving students’ mathematical performance. International Journal of Instruction, 11(2), 483–496.
Imel, S. (1991). Ethical practice in adult education. ERIC Digest, 116, 1-8.
Kaufman, S. (2014). Learning together. Schools: Studies in Education, 11(2), 263–305.
Masika, R., & Jones, J. (2016). Building student belonging and engagement: Insights into higher education students’ experiences of participating and learning together. Teaching in Higher Education, 21(2), 138–150.
Maytwin P., (2018). 21st-Century Skill: ทักษะแห่งศตวรรษที่ 21. สืบค้นวันที่ 19 สิงหาคม 2561, จาก https://medium.com/base-the-business-playhouse/21st-century-Skill.
Schwager, S., Glaser, A., Wick, K., & Berger, U. (2019). Healthy learning together.; Development of a Tool for Schools to Prevent Psychological Problems among Children and Adolescents., 14(1), 3-8.
Sorensen E.K. & Andersen. H.V. (2017). Solitude or co-existence–or learning-together-apart with digital dialogic technologies for kids with developmental and attention difficulties. EAI Endorsed Transactions on Creative Technologies, 4(12), 1-10.
Thepouyporn, C. (2017). การศึกษาไทยในยุคไทยแลนด์ 4.0. สืบค้นวันที่ 19 สิงหาคม 2561, จาก https://km.li.mahidol.ac.th/thai-studies-in-thailand-4-0/.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฎจันทรเกษม และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
