Propagation of Moringa oleifera Lam. by Tissue Culture Technique

  • Rutaichanok Chitdacha
  • Pimpoyom Boonma
  • Phakarat Rotduang
  • Supawadee Ramasoot Nakhonsithammarat rajabhat university
Keywords: Moringa oleifera Lam., Propagation, Tissue culture technique

Abstract

This present study was aimed to investigate micropropagation of Moringa oleifera Lam. by tissue culture technique. Zygotic embryos were cultured on MS, ½ MS and WPM medium. All culture media were added with 30 g/l sucrose and solidified with 8 g/l agar. The cultures were kept under the light condition at 3,000 lux, 16 h photoperiod and temperature at 25±2 °C. After culturing for 1 month, ½ MS medium was the best medium in terms of the highest survival rate at 93.33% followed by WPM and MS medium (80% and 76.67%, respectively). For plant growth and development, zygotic embryos cultured on MS medium gave the highest shoot induction (0.60±0.26%), number of shoot (0.97±0.69 shoots per piece) and root induction (63±0.09%). The half MS medium gave the highest height (3.65±1.09 cm), leaf length (0.14±0.05 cm) and root length (3.10±0.77 cm) of seedlings. WPM medium gave the highest number of leaf (3.03±0.55 leaves per piece) and number of roots (1.20±0.09 per explant). For callus induction, hypocotyl from two months old seedlings (0.5 cm in size) were cultured on MS medium supplemented with different concentrations of 2,4-D (0, 0.5, 1, 1.5, 2 and 2.5 mg/l) for 3 months.                The results revealed that MS supplemented with 0.5 and 1 mg/l 2,4-D gave the highest percentage of callus induction (73 %). On the other hand, MS supplemented with 0.5 mg/l 2,4-D gave the highest fresh weight (258.88±15.11 mg) significant different with the other treatments (p≤ 0.05).

Downloads

Download data is not yet available.

References

บุญยืน กิจวิจารณ์. (2544). เทคโนโลยีการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). ขอนแก่น: โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา.
มนฑล สงวนเสริมศรี นิภาพร พิมเสน พีรวุฒ วงศ์สวัสดิ์ และภพเก้า พุทธรักษ์. (2557) ผลของ NAA ร่วมกับ TDZ ต่อการชักนำให้เกิดแคลลัสในมะรุม (Moringa oleifera Lam). วารสารนเรศวรพะเยา, 7(3), 242-251.
มุกดา สุขสวัสดิ์. (2544). ความอุดมสมบูรณ์ของดิน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
รัชนี เพ็ชร์ช้าง. (2554). การขยายพันธุ์ผักพื้นบ้านบางชนิดด้วยการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อในตำบลนานกกก อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถิ์. วารสารมหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(3), 35-42.

ลัดดาวรรณ อินทร์ดี (2557). การปลูกมะรุมและการแปรรูปมะรุม. สืบค้นเมื่อ 22 มิถุนายน 2561,
จาก: http://anusorn911.blogspot.com/2014/02/blog-post_8.html
สยามเฮิร์บ. (2557). มะรุม สรรพคุณทางยาประโยชน์และผลข้างเคียงจากงานวิจัย ม.มหิดล. สืบค้นเมื่อ 3 พฤศจิกายน 2560, จาก: http://siamherbs.blogspot.com/2014/09/moringa. html.
Bonga, J.M. and Aderkas, P.V. (1992). In Vitro Culture of Trees. Dordrecht: Kluwer Academic Publishers.
Farooq, S.A., Farooq, T.T. and Rao, T.V. (2002). Micropropagation of Annona squamosa L. using nodal explants. Pakistan Journal of Biological Science, 5, 43-46.
Katherine, K., Stephenson, S. and Fahey, J. W. (2004). Development of tissue culture method for the rescue and propagation of endangered Moringa Spp. Germplasm. Economic Botany, 58, S116-S124.
Oriabi, A. (2016). Moringa oleifera in vitro culture and its application as anti-diabetic in alloxan induced diabetic albino mice. International Journal of Current Microbiology and Applied Sciences, 5(2), 43-49.
Shittu, H.O., Aghogban, O.N., Akaluzia, H.C. and Chibuogwu, M.O. (2017). A comparison of callus production from Moringa oleifera Lam. leaf, cotyledon and stem explants using 2,4-Dichlorophenoxyacetic acid and kinetin for media supplementation. SAU Journal of science and technology, 2(1), 3-5.
Published
2018-12-27
Section
บทความวิจัย (Research Articles)